Zaterdag 8  Slapen in de openlucht

Vervolgens zette het schip koers naar Anvers Island richting Port Lockroy op Gaudier Island, heel bijzonder!

Tijdens de 2de wereldoorlog bouwden de Britse strijdkrachten meerde geheime stations op Antarctica. Na de oorlog werd het station op Port Lockroy een wetenschappelijk centrum tot 1962, tegenwoordig doet het station dienst als museum en postkantoor. De mensen die daar werkten kwamen ‘s avonds gezellig aan boord om een keertje fatsoenlijk te eten (ze eten op Port Lockroy alleen maaltijden uit blik en dat maanden achtereen.)

                                  

                            

Dit is een Blauwoogaalschover, jaja we worden echte vogelspotters!!

En dit zijn Stormvogels, je hebt hier toch niks anders te doen, dus dan maar vogeltjes kijken haha

We zijn een van de weinigen met een mini-camera, de meesten hebben van die lenzen waarbij je van 1km afstand nog een mooie foto kunt maken. Maar we zijn heel tevreden met onze  mini Canon hoor, scheelt een hoop gesjouw met foto-tassen, rugzakken enz. en och.... we lopen wel wat dichterbij om een foto te maken!!

‘s Avonds na het eten werd een groep mensen die Antarctica aan den lijve wilde beleven met de Zodiacs aan land gezet, met warme slaapzakken, om daar in de open lucht te kamperen!!!

Wij waren dus 2 van die gekken..... plus een groepje Nederlanders waar we veel mee optrokken en ook een hele groep vrouwen uit Ver. Emiraten, wij noemden ze de Pink Lady’s vanwege hun hoofdzakelijk roze kleding.

Deze dames waren gezamenlijk op reis, en streefden naar meer bekendheid omtrent preventief onderzoek naar borstkanker, wat  in hun land een beetje een taboe is en weinig over wordt gesproken. Ze noemen zich hier The Jewels of Antarctica.

Ik vertelde hun natuurlijk ook over Ruby and Rose de stichting in Nederland die zich ook ten doel stelt preventief onderzoek te verrichten naar vrouwenkanker.

Ze waren allen “survivors” van deze ziekte!! Een heel gezellig uitbundige, kwebbelende groep “roze pinguïns”.

Na ons slaapgerei te hebben klaargelegd kropen we er maar snel in om warm te blijven, en meteen al kwam de eerste pinguïn, om te kijken wie die gekke dieren waren die zich hier gevestigd hadden op ZIJN eiland.

Het leuke is dat deze beesten helemaal geen schroom hebben en heel nieuwsgierig zijn.

Gelukkig ontdekte ik een steen (ik heb iets met stenen) die overdag de hele dag zonlicht had opgeslagen en waar je jezelf heerlijk aan kon warmen!! Mooi hè? Op de Zuidpool tóch een kacheltje gevonden...

Het wordt ‘s nachts niet donker, dus je hebt alle tijd om tussen de korte slaap-periodes door eventjes de omgeving  in je op te nemen, en als er dan in een keer zo’n grappige pinguïn boven je hoofd staat is dan besef je zoveel temeer dat je hier zomaar op Antarctische grond ligt. Dat overkomt je niet elke dag, en daar hadden we wel wat ongemakkelijkheden voor over, nou ja.....we??..... ons Adje doet dit nooit meer!!!

‘s Morgens was ie niet in een jodel-stemming, en volgende keer kiest ie toch liever voor een warm, zacht bedje!

Maarrrre dit nemen ze ons nooit meer af, slapen in de Antarctische sneeuw.....

Zondag 9 December

Het schip zette koers in zuidelijke richting en vaarde door het nauwe en fantastisch mooie Lemaire kanaal.

Omringd door bergen en gletsjers is dat een populaire doorgang voor verscheidene soorten walvissen die deze beschutte waterwegen van het Antarctische schiereiland op en neer doortrekken.

Dit waren misschien wel de de mooiste plekjes die we tijdens deze expeditie hebben gezien, ook zagen we de Adeliépinguïn. We zagen weer de mooiste ijsformaties, en rondom de Zodiac sprongen honderden pinguïns steeds heel speels boven het water uit.

Maandag 10 december Petermann Island/ Mikkelsen Harbour

Hier onder de route die we hebben gevaren de laatste 8 dagen.

Dit was alweer de laatste dag op de Antarctische eilanden, waarbij we verschillende soorten zeehonden hebben gespot, dit weer omgeven door de vele gletsjers.

Daarna ging de koers weer richting Drake Passage, in de hoop dat die zich de komende dagen een beetje rustig gaat houden!!.

Op het dek werd onder het genot van warme chocolademelk (met ‘n tik) wat nagepraat en afscheid genomen van dit zo bijzondere land. Maar opeens kregen we uitgeleide van een volledige familie Bultruggen (Humpback Whales) die een perfecte show voor ons opvoerden.

De Bultrug is niet de aantrekkelijkste onder de walvissen, zijn huid is bedekt met mosselen, wratten en bulten.

Wel kan hij mooi zingen: hij produceert het langste en meest gevarieerde gezang uit de dierenwereld. Geweldig om te horen!!!! Dit geluid zullen we nooit vergeten....

Hij kan ± 19 mtr lang worden en 48 ton wegen. Hij wordt ± 50 jaar oud. Maar er zijn  walvissen die wel 200 jaar oud worden. De Bultrug valt op door zijn zeer lange “flippers”. Rond zijn mond zitten vele knobbels, waarin gevoelige tastharen zitten die het dier waarschuwen bij hindernissen.

Walvissen blijven voor ons toch de meest mysterieuze dieren op aarde, omdat deze reusachtige dieren onder water leven, en we ze niet altijd kunnen volgen. Ze leven van Kril, een soort garnaal-achtig diertje, en door hun bek te openen scheppen ze duizenden diertjes die ze vervolgens filteren, waardoor het zeewater weer uitgespoten wordt. Ze vreten zich hier helemaal vol, voordat ze weer vertrekken naar het noorden. (als het hier weer kouder wordt)

Dit was het “toetje” op onze reis!! 

Je kunt zoiets niet afdwingen, maar we hadden weer geluk!!

Met het zonnige weer, wat hier niet altijd vanzelfsprekend is en met dit geschenk.

Antarctica -de grootste wildernis op aarde- en op enkele honderden wetenschappers na, onbewoond!!

Dit continent werd hierdoor nauwelijks blootgesteld aan de schadelijke invloeden van de mens. Vanzelfsprekend moet dit zo blijven!

Een hele eer dat wij hier waren.....

Dinsdag 11 en Woensdag 12 december Drake Passage

Bijna iedereen op de boot had z’n plakkertje met medicijn tegen zeeziekte weer achter hun oren geplakt, en liepen weer als zombies rond, met verwijdde pupillen. Maar helemaal voor niets, want de Drake Passage die normaal een van de ruigste zeeën ter wereld was deze keer zo mak als een lammetje. De bemanning vertelde dat ze zelden zo’n mooi weer meemaakten!!

Voor ons dus een heerlijk rustige terugreis naar Ushuaia.

Er werden veel lezingen gegeven over het bijzondere land Antarctica, en iedereen vermaakte zich best maar we verlangden toch wel weer op voet te zetten op het vaste land.

Wel moet me van het hart dat de dokter aan boord heel zorgeloos met de gezondheid van de mensen om ging door iedereen zo’n zware medicijnen te geven, terwijl eenvoudige pilletjes ook helpen tegen zeeziekte, of thee van gember schijnt ook heel goed te helpen.

De medicijnen die voorgeschreven werden tasten het zenuwstelsel aan en kunnen blijvende klachten veroorzaken. Die dokter had natuurlijk geen zin in zieke overgevende mensen en maakte zich er zo makkelijk vanaf. Een hele slecht zaak vonden wij.

Donderdag 13 December El Calafate

‘s Morgens om 8 uur stonden we weer op de pier, met een ontzettende duffe kop, daar we op het afscheidsfeestje aan boord natuurlijk weer de hekkensluiters waren, maar..... het was super gezellig en Ad was de hele avond druk in de weer iedereen ten dans te vragen, vooral de “Pink Lady’s” waren wel in voor een dansje!!

Daarna vlogen we naar El Calafate. een korte vlucht van 80 minuten 1000km N/W van Ushuaia.

El Calafate is een heel pitoresk dorpje wat een goed uitgangspunt vormt om de omliggende Glaciers te bezoeken. Het ligt zo’n 250km van de Chileense grens.

Vrijdag 14 december Torres del Payne Chili

Omdat wij de afgelopen week heel goed voorzien waren in het aanschouwen van al die gletsjers, kozen wij er voor om een 4wheel-drive te huren en richting Chili te rijden naar het natuurgebied Torres del Payne, wat zo’n dikke 400km rijden was, waarvan 300km door uitgestrekte Pampa’s.

Vanaf de Chileense grens reden we voornamelijk op een gravelweg en door prachtige natuur met vele bergmeren en omdat het hier zomer is vele bloemen.

Een groot probleem is hier (weer) de tankstations!! Dat was ons vooraf al verteld en omdat we in Torres del Payne nergens kunnen tanken moeten we goed in de gaten houden hoeveel km we heen rijden, zodat we uit kunnen rekenen hoeveel diesel we nog hebben om terug te kunnen rijden naar het eerste benzinestation.

We hadden een Camp uitgezocht om te slapen, en bij aankomst bleken het de meest luxe tenten te zijn die we ooit gezien hebben haha. Heel goede vertoeven dus, midden in de mooie natuur met uitzicht op Lago del Toro.

Camp Patagonia is een ecologisch Camp, die het water uit het meer zuivert zodat het drinkbaar is. Ook mag je alleen de shampoo en zeep gebruiken die beschikbaar is in de tent omdat die geheel afbreekbaar is, en zo min mogelijk schade toebrengt aan de natuur.

Onze 9de week zit er nu op en het was een fantastische week, na afscheid te hebben genomen van de Zuidpool, zitten we nu in een natuurgebied waar alles nog puur en onbedorven is.