Dinsdag 31 mei ULAN UDE
Vanmorgen naar de rederij Faros gegaan om te vragen of ze ons over kunnen zetten naar de oostzijde van het Baikalmeer. Hadden ze eigenlijk nog nooit gedaan, maar 1 keer moet de eerste keer zijn toch?
3 Sterke mannen, o nee, 4 !!( want Ad was er ook bij), zetten de motoren op de boot.
Het was allemaal inderdaad een “peace of cake” zoals Ad altijd zegt. Ze werden er via een loopplank ( van 30cm br.) netjes op geduwd. Het werd een prachtige tocht naar de overkant van zo’n 3 uurtjes. Daar moesten ze een geschikte steiger zoeken om de motoren weer te lossen.
‘s Winters bevriest alles en ook de steigers komen meestal niet onbeschadigd uit de strijd!
Ze vonden een “geschikte” steiger, nou, je hebt nog nooit zo’n berg brandhout bij mekaar gezien. Ik dacht dan ook, dat gaat nooit lukken. Maar even vrolijk werden de 2 planken over alle rommel gegooid en zowaar, de motoren kwamen zonder kleerscheuren aan de kant.
Daarna over stenen en zandpaden, weer naar de verharde weg gereden richting Ulan Ude, weer zo’n grote stad.
Alle bevolking concentreerd zich hier op de steden die steeds zo’n 400/500/600km uit elkaar liggen.
Onderweg nog gestopt, om tot onze verbazing te zien dat het meer gedeeltelijk nog bevroren is. In mei begint het pas te dooien. Hebben we even geluk dat we er over konden!
Woensdag 1 juni NBHNHCKNN of zoiets....(ergens tussen Ulan Ude en Chita, en weer een tijdzone verder dus 8 uur later)
We zijn vandaag ongewild een stuk verder doorgereden richting Chita, simpel omdat er nergens een overnachting mogelijk was.
En vanwege een heuse tekenplaag, hebben wij geen zin ons tentje hier ergens op te zetten. We waren gestopt bij een koffie-tentje en daar gevraagd waar ergens een gastienietsa in de buurt was.
In de eerste instantie begrepen we 200km verderop (dat betekend zo’n 4 uur rijden met dit wegdek).
Maar we hadden onze GPS laten zien en daarop een man laten aanwijzen waar ergens slaapgelegenheid was.
Hij had het bijna op de mtr. af nauwkeurig aangewezen. Na een uurtje zagen we ons verlossend oord.
Mijn knieen waren bijna bevroren, echt waar!! Zo snel kan hier de temperatuur wisselen. Misschien zijn we toch een paar weken te vroeg vertrokken!?! En als toetje begon het ook nog te regenen, en dat allemaal op dit traject wat hier al als heel slecht te boek staat!! Pfwaaahoe.... dat was effe afzien.
Zo heb je ooit je goeie, en je slechte dagen. Deze dag was dus het laatste. We stopten om even wat meer kleding aan te doen, en dikkere handschoenen. Ad trok een thermohemd aan. En wat denk je, ik laat de hele zak met thermokleding daar liggen (denk ik) want toen ik bij de volgende stop ook wat extra’s aan wilde doen, was er niks meer te vinden in mijn motorkoffer. BALEN, maar zo krijgen we wel steeds minder bagage.
Voorheen hebben we ook al Ad zijn warme vest geloosd, en mijn fohn is ook ergens achter gebleven, nu alle thermokleding en warme sokken.
Ik heb straks zowaar genoeg ruimte om te gaan shoppen!! hi,hi
Heb nog geprobeerd me van de kampeerspullen te ontdoen, maar dat is niet gelukt, ha,ha
Ik was ook flink geschrokken van een flink groot gat in de weg, echt diep en groot!
Dat zie je pas op het laatste moment, dus volop in de remmen (nat wegdek) en mijn achterwiel gooide flink naar opzij, en net voor het gat liet ik gelukkig de remmen los en liet de motor er overheen “springen”. He,he...gelukkig weer goed gereageerd.
Daarna ben ik wel weer een stuk voorzichtiger gaan rijden.
Morgen nog zo’n slecht stuk, wordt hier gezegd door de vrachtwagenchauffeurs.
Maar doordat we vandaag 2/3 hebben gereden hoeven we morgen nog maar 1/3 van het traject naar Chita.
Hier zie je steeds meer Aziatische mensen.
Veel Mongolische en Chinese invloeden. (Nee nee, geen Maaskantje)
De oostkant van het Baikalmeer is meer Boeddhistisch, de Westkant van Baikalmeer is Sjamanistisch.
En vanwege de vemoeidheid is het super dat we vandaag weer een uurtje eerder naar bed mogen vanwege weer een tijdzone verder......gaaaaaap!
Donderdag 2 juni CHITA !! weer een mijlpaal voor ons.
Vandaag lekker op tijd aangekomen in Chita, de weg was goed, dus schoot het lekker op.
Hadden we mooi tijd om warme sokken en een warm truitje te kopen, het was in de stad weer warm 22gr. maar morgen kan het evengoed weer hartstikke koud zijn.
Je ziet hier nu pas bloesem aan de bomen, en ze beginnen nu pas plantjes te zetten in de stad. Echt een hele korte Lente/Zomer.
We gaan morgen per motor op weg naar het einddoel dat we in Rusland per motor proberen te behalen.
We vinden het wel heel spannend omdat deze weg nu pas open is, en het maar de vraag is wat ze hier autoweg noemen. Want al ligt de weg er, en is ie nog niet geasfalteerd, noemen ze het toch een Astrastraada (oftewel
ABTOCTPANA.
DE NIEUWE M58
Deze nieuwe weg de M58 is in het najaar van 2010 geopend door Premier Poetin, die deze weg toen ook gereden heeft.
Deze weg loopt als het ware om China heen, dat met een punt in Rusland ligt, omdat we China niet in mogen met de motoren. Dat betekend dat we weer een stuk N/O moeten.
Bij Ulan Ude was de afslag naar het zuiden, naar Mongolie, waar de meeste mensen tot nu toe doorgereisd zijn richting UlaanBaatar.
In Skovorodino gaan we de afslag tegenkomen die naar Magadan leidt, maar deze weg is te slecht om te berijden.
In Chita kwamen we de eerste Japanse Vrachtwagens tegen, dus de weg moet klaar zijn!
Er moeten 3 grote rivieren overgestoken worden, dus moeten er ook bruggen gebouwd zijn.
We hebben er wel veel zin in want hier begint het avontuur voor ons pas echt! Het schijnt ook moeilijker te zijn met het tanken, dus nemen we reserve-benzine mee in jerrycans. De benzine is soms van dusdanige kwaliteit dat de motor er niet goed op loopt. Ad heeft zijn tank een keer moeten leegpompen!
We weten nu dat de gele tankstations goede benzine hebben.
Als alles meezit kunnen we in een dag of 4 in Khabarovsk zijn. En slaapplaatsen???? Dan hebben we altijd ons tentje nog. Als het nou maar een beetje droog wil blijven zal het allemaal wel te doen zijn.
We zullen misschien pas weer internet hebben in Khabarovsk.
Vrijdag 3 juni CHITA 1 extra dag hier!!! (noodgedwongen)
Vanmorgen lekker bijtijds vertrokken, ik was wel een beetje zenuwachtig, nu komt toch wel het echte onbekende, weinig bezinestations, en we hoorden inmiddels dat je voor slaapplaatsen gewoon bij de mensen thuis moet aankloppen.
Vanmorgen had ik Claudia teruggemaild, en had er daarna heel veel moeite mee dat ik iedereen zo mis. Dat hoort er ook bij, we hebben er zelf voor gekozen, en het gaat ook wel over zodra ik op de motor zit.
We waren nog niet zo lang op weg over de M58 die door een mooi heuvellandschap leidde.
Opeens ging Ad aan de kant, tjeeeeh.... de schroef waar zijn schokbreker mee bevestigd was, middendoor.
Alle bagage afgeladen, de motor moest omhoog om er zolang een sjorband door te halen. Ad had effe een boom omgezaagd en daar de motor mee opgekrikt. ( Grapje, die liggen bij bosjes in de berm)
Boom op de koffer, onder chassis geduwd en ik moest op het einde van de boom gaan hangen. Maar wat gebeurde er? Ik ga er met alle geweld bovenop hangen, ja toen viel de motor om tot mijn grote schrik!!
Een klem van het windscherm was verbogen. (Gelukkig is het niet de mijne)
De schokbreker even vastgemaakt met een trekbandje, en alle bagage bij mij erop. Nou daar zat me toch een bult gewicht op!!
Ik heb toen Ad z’n motor terug gereden, heel voorzichtig, en gelukkig zagen we net voor Chita een garage langs de weg. Daar zijn ze aan de slag gegaan met Ad z’n motor. En ondertussen vermaakten wij ons met een jonge herdershond, keileuk beest! Tot ie er op een gegeven moment met Ad z’n handschoen vandoor was gegaan. We hebben nog moeite moeten doen om hem weer te vinden.
Toen ben ik met taxi, en Ad met mijn motor + Bagage terug gegaan naar het hotel.
Het was te laat geworden om weer op weg te gaan.
Toen Ad later bij de garage kwam om z’n motor weer op te halen, wilde die mensen en notabene NIKS voor hebben. Ook na aandringen niet!! Ze zijn er toch zeker met 3 mensen een uurtje of 3/4 mee bezig geweest.
Dit is dus Rusland!!! Mooi he? Ondanks wat pech voelt dat juist weer zo goed.
‘s Avonds stond de Russische TV in een keer in het hotel en wilden een interview afnemen.
Vragen zoals, hoe kom je erbij om Chita (zo ver van huis) te bezoeken, en ook een vraag: Wat zou je als advies aan ons willen geven? en wat we vonden van Siberie? en, Hoe kom je er als vrouw zijnde toe om zo’n reis op een motor te ondernemen? Al bij al een leuk gesprek, waarbij ook nog een Minister van deze Provincie aanwezig was.
Tja, ze zijn hier niet zoveel Hollanders op de motor gewend, denken wij. En we hadden toch tijd genoeg.
Morgen gaan we weer op weg!
Zaterdag 4 juni MOGOCA
Nadat we hadden onderzocht op welke plaatsen je op het voor ons liggende traject konden tanken, vertrokken we uit Chita. We zouden 300km zonder problemen kunnen rijden , maar daarna moesten we reservetankjes met brandstof extra meenemen. En wat denk je, we rijden het laatste benzinestation voorbij, en hadden dus niks extra bij. Daar kwamen we pas achter toen we dat tankstation al 70km voorbij waren, dus..rechtsomkeer en alsnog onze jerrycan vullen, plus extra plastic flessen en alles wat we maar konden vullen.
Al bij al weer zo’n 2 uurtjes verder!.
**En wat denk je?? Toen we terugreden kwamen we onze “vriend” uit Moskou tegen, die op z’n scootertje (dat bestond voor een groot deel uit duck-tape) op weg was naar Vladivostock!.
Op de gekste plaatsen zijn we hem onderweg al tegengekomen, echt lachen. Hij tuft lekker door, en omdat hij geen fouten maakt zoals wij, is hij waarschijnlijk eerder bij zijn einddoel dan wij, wel lachen! Het begint een beetje te lijken op die klassieker: The Cannon Ball Run. En we zijn we benieuwd wanneer we Mrs. Moscow weer tegenkomen.
Uiteindelijk om 22.30uur terechtgekomen, in een heel klein dorpje dat een stuk van de doorgaande weg lag, daar via zand, hobbelweg, slijk etc. gekomen, en door een auto naar een Gastinietsa geleid.
Die mensen hadden een gebouwtje in mekaar geknusteld, waar ze een stuk of 6 kamers konden verhuren.
De Harley’s achter in een schuurtje gestald, en daar werden zowaar 2 waakhonden aan de lijn voorgezet.
Het stonk er binnen naar onze medebewoners, de katjes, die daar ook hun behoeften deden, maar we zijn als een blok in slaap gevallen.
Zondag 5 juni MAGDAGACI Bij Skovorodino zijn we de grens overgegaan van
Siberie naar het Russische Verre Oosten
Na het ontbijt (ieder een halve sinaasappel) vertrokken, nadat de huisbaas Ad z’n scherm had gerepareerd met koperdraad, en natuurlijk de nodige foto’s wilde hebben dat ie op Ad z’n motor zat.
We zijn door prachtig landschap gereden, lekker relaxed. En langs de weg gebruik gemaakt van ons expeditie voedsel wat we bij hebben, en een lekker ontbijt klaargemaakt midden in de natuur.
Later op de dag schoot Ad zijn schakelarmpje los, en is hij steeds in dezelfde versnelling doorgereden naar Magdagaci. ( Hij moet natuurlijk niet teveel stukken krijgen, want dan zal ik op zoek moeten naar een motormaatje met een GOEDE motor, ha,ha!)
Daar aangekomen, om 22.00uur, aan een politie-agent gevraagd waar een Gastinietsa was, en het leek wel of er ineens een stuk of 10 agenten uit de grond kwamen gekropen. Onder politiebegeleiding werden we geescorteerd naar het plaatselijke treinstationnetje, wat voor die nacht ons onderkomen werd. We werden heel hartelijk ontvangen door een lief Mevrouwtje, dat zich de hele verdere avond druk maakte over ons, en zelfs meeliep als ik naar de w.c. moest, of een douche ging nemen, Heel grappig.
De motoren werden gestald, bij ..... het politiebureau natuurlijk!
Samen weer gezellig ons noodrantsoen klaargemaakt op ons kamertje! De muren hadden door vocht en schimmel de mooiste kleuren, bij ons huren we kunstenaars in om het zo mooi te laten beschilderen.
Later Maarten ge-sms-t, en die vertelde dat Ad het schakelarmpje zo terug kon duwen, wat inderdaad ook lukte!
Pfffft, elke keer ben je toch bang dat je stukken krijgt hoor... maar het viel weer mee.
Maandag 6 juni BURGBIDZAN ( en weer een tijdzone verder, 9 uur later dan Ned.)
Heel apart dat we nu in dezelfde tijdzone zitten als Cees en Liesbeth, onze vrienden uit Brisbane, Australie!!
Vandaag zijn we er weer goed aan herinnerd, dat we in Rusland zijn.
Ad had al zo mooi in z’n sms gezegd: “ik ruik de Grote Oceaan al”, zo zeker was ie dat we vlekkeloos, bijna aan ons einddoel in Rusland waren. Caspar zei nog, “je bent er nog niet pap!”
Nou daar had ie gelijk in, we hebben vandaag mogen genieten van “klein Rusland”, en alles wat we op onze reis zijn tegengekomen, hebben we vandaag gehad. Mijn rug is helemaal beurs, en alle cellilutis is weg van het trillen en hotsen en botsen!!
We besloten om niet helemaal door te rijden tot Khabarovsk, en een stad eerder te overnachten.
Daar werden we WEER door een auto naar zowaar een Hotel gebracht. En toen we daar aan het afpakken waren stond er in een mum van tijd de hele motorclub van Burgbidzan om ons heen om ons te verwelkomen.
We hebben later gegeten met de Road Captain, die een tolk bijhad om zo toch te kunnen kletsen.
Hij maakte een afspraak met de Road Captain van Khabarovsk, die ons daar weer op zal vangen.
Onze 5de week in Rusland zit er weer op, en we zijn apetrots dat we als een van de eerste Nederlanders (of misschien wel de eerste?) over de M58 naar Khabarovsk zijn gereisd, met een gewone wegmotor!!
