Zaterdag 3 november CHICLAYO

De avond ervoor de hele avond gezellig gekletst met een stelletje uit Piura, hoe gek kan het gaan...we verstonden

bijna geen letter van mekaar haha.

We vertrokken uit Piura in de veronderstelling dat de 230 km peanuts was, één rechte weg naar het westen richting zee. Meteen nadat we de stad uitreden begon de woestijn. We hebben nog nooit zo’n breed strand gezien van maar liefst 230 km!!!! Vanaf de stad hebben we bijna geen teken van leven meer gezien.

Ik viel zowat in slaap op de motor van de monotone rit, tot ik op een gegeven moment mijn lampje zag branden dat ik met mijn brandstofvoorraad op reserve stond. Gelukkig kan ik dan nog zo’n dikke 40 km rijden.

Ik lichtte Ad in en die stond ook al een tijdje op reserve, dus mijn slaap was zo over!!!!

Wij dachten wel ergens een tankstation  te vinden, maar werden steeds onzekerder daarover. Tot we mensen zagen langs de weg en vroegen waar het eerstvolgende tankstation was. 100 km verderop was hun antwoord.....

STOM STOM STOM dat wij niet getankt hadden vooraf in de stad en ik zag het al helemaal voor me...eentje van ons hulp halen, terwijl de ander alleen langs de kant stond. Dat is vragen om problemen natuurlijk.

Uiteindelijk zagen we halverwege een soort van restaurantje langs de weg, en zijn daar gaan vragen.

En gelukkig hadden deze mensen een klein voorraadje staan en konden ze ons aan 8 liter benzine helpen.

Het ging weer goed, we reden weer en hadden schik dat we zo’n geluk hadden gehad. Maar toch weer een beetje voorbarig, want de lampjes brandden al snel weer. De plaats Chiclayo lag toch verder dan we dachten,

en toen we dus weer een restaurantje zagen (langs deze eenzame weg waren er welgeteld maar 2) vroegen we daar weer om benzine, en we hadden wéér geluk, ze hadden nog 4 liter benzine!!

Hiermee hebben we het precies gered, maar waarschijnlijk gaan we nu niet meer op pad zonder onze reserve kannetjes vooraf te vullen.

Voordat we de stad Chiclayo inreden zagen we veel armoede,wij hebben het vermoeden dat Peru veel armoede kent. Hier in het noorden in ieder geval wel.

Toen we Miss Piggy zagen met haar familie moest ik weer denken aan de lugubere indruk die het bij mij achterliet toen ik die arme geroosterde varkens in die dorpjes zag.

En we riepen voor de gein, LOPEN JONGUUUUH,  ZOVEEL ALS GE KUNT, zodat jullie goed afgetraind zijn, want d’n dikste hebben ze het liefst voor de slacht!!!

Achteraf wat een saaie dag zou worden is toch nog spannend en leuk geweest, door dit soort dingen ben je intensief met de bevolking bezig en leer je ze beter kennen.

Zondag 4 november Trujillo De stad van de “Eeuwige Lente”. (Noordelijke kuststreek)

De hele dag hadden we door woestijngebied gereden, met af en toe een oase van groen, waar dan ook veel fruitteelt was, en waar dan ook de dorpjes waren.

Midden in de woestijn troffen we een marktplaats, je vraagt je dan af hoe ver al die mensen moeten rijden om hier iets te kopen?!

5 km voor de stad Trujillo reden we langs CHAN CHAN (zon-zon) wat vroeger de hoofdstad was van het indianen-rijk Chimú.

Deze overblijfselen van de 9 lemen paleizen van de heersers hebben we dus meteen maar bezocht.

Van 1 paleis is nog genoeg over om te bezichtigen, de andere 8 zijn nagenoeg verdwenen.

Voor elke van de 9 heersers werd een paleis gebouwd, en na hun dood werd hij er begraven mét zijn 90 vrouwen, en veranderde het paleis in een mausoleum.

( En wij vrouwen vinden het al vervelend als onze mannen maar naar een ander vrouwtje KIJKEN!!!)

Het was wel heel mooi en interessant, en natuurlijk moest ons Adje daar weer wichelen...

De Chimú  zijn nog van vóór het Inca-rijk dus een heel oude beschaving.

Daarna zijn we doorgereden naar het mooie stadje Trujillo waar we aan de Plaza Mayor een hotelletje hadden en konden genieten van de mensen die zich daar elke dag verzamelen. Heel gezellig!!

Maandag 5 november Trujillo

Om niet aan alle moois voorbij te rijden zijn we een dag in Trujillo gebleven, en het bleek een ontzettend leuk centrum te zijn. Wij liepen langs mooie gebouwen, kerken en zelfs de bankgebouwen die er heel veel zijn, waren gevestigd in prachtige historische panden. We zijn gauw geneigd om naar ruïnes te gaan kijken die half vergaan zijn, maar de mooie oude gebouwen in de stad, en die nog helemaal intact zijn toch écht ook heel erg de moeite waard hoor!

We hebben deze dag ook benut om goed uit te zoeken hoe we verder gaan rijden, over de Panamericana, of weer de Andes in. Dat was een gepuzzel, want we moeten het doen met de kaart die we hebben op onze Ipad, nergens is een goede kaart te koop van Peru, wat in Ecuador en Colombia ook niet het geval was. Ook zoeken we veel op via internet.

Daarna hebben we de TEMPELS VAN DE ZON EN DE MAAN bezocht.

Werkelijk heel indrukwekkend wat er hier nog allemaal onder de grond zit wat door de Archeologen nog niet is blootgelegd.

De Huaces de Moche beschaving loopt tot 10.000 jaar terug en is dus een veel oudere beschaving dan de Griekse.

Stukje voor stukje wordt dit enorme paleis/ tempel blootgelegd. Er zijn nog steeds archeologen vrijwillig mee bezig.

                                 Dit is Huace del Sol, en dit zit nog helemaal  begraven onder het zand

Prachtige reliëfs komen langzaam maar zeker tevoorschijn en er wordt gezegd dat als je hier over 10 jaar terugkomt het nóg overweldigender zal zijn, omdat dan de tempels grotendeels in ere hersteld zullen zijn.

Er is ook een museum gebouwd waar alle schatten die gevonden zijn bij de opgravingen uitgestald staan.

Werkelijk schitterende kunst, waar geen foto’s gemaakt mochten worden.

Terug naar de stad namen we een zgn Combi, dat is een héél klein toyota busje, waar alle lokalen mee reizen.

In dat minibusje zaten we op een gegeven moment met 22 mensen, niet te geloven, maar het was ontzettend leuk  om zo terug te reizen naar de stad.

Terug gekomen in de stad hoorden we luide muziek, we liepen er op af en het bleek een oud theater te zijn waar kleine kinderen een dansvoorstelling hadden. We zijn maar gewoon tussen alle ouders gaan zitten en hebben genoten van deze traditionele dansen die door de kleintjes zo goed als mogelijk werden uitgevoerd. Hier dansen net zoveel jongens als meisjes, dus voor ons kleinzoontje Chris is er nog hoop (hihi)

Toen we later terug waren in het hotel, lag daar een brochure over Trujillo, en zag daarin een afbeelding van de Peruaanse naakthond zoals ze hem in NL noemen, of zoals hier genoemd de Chemú hond.

Dit is de het oudst bekende hondenras en stamt uit de Chemú-tijd, 5000 jr geleden, vóór de Inca-tijd!! Ik zag zo’n hond die dag bij de tempels, ik had hem nog wat van mijn lunch (toastjes) gevoerd, en ik dacht dat ie een ziekte had, waardoor hij al zijn haren had verloren, de hond zag er heel zachtaardig uit!. Het blijkt een ras te zijn dat zich gemuteerd heeft, en inderdaad geen haar heeft. Heel bijzonder, we hebben 1 1/2 jaar geleden de hele wereld rond getrokken en geen beer gezien, en nu zagen wij deze hele speciale hond!!! En toevallig had ik er ook foto’s van gemaakt!!!

Op de oude wandschilderingen, en reliëfs in de tempels staan ook regelmatig afbeeldingen van de Chemú-hond.

Dinsdag 6 november Chimbote

We reden lekker vroeg weg. Onze plannen waren om van de Panamericana af te wijken en door de Andes oostelijk, richting Huaraz te rijden. Dat beloofde een hele mooie, maar wel lange rit te gaan worden. Op internet hadden we gelezen dat deze route het eerste gedeelte langs de Rio Santa zou lopen, vanaf het plaatsje Santa zijn we van de weg af gegaan en na even zoeken vonden we de juiste weg.

Goede weg, mooie bochten en uitzicht...... in een woord GEWELDIG!!

En hier ging alles ook nog prima, zoals je ziet op de foto. Maar na zo’n 85 km was de weg opeens.......WEG?!?

Hij veranderde van mooi asfalt in een hele mooie gravel-weg, dus geen enkel probleem, we bleven genieten.

We kwamen bij een heel nostalgisch bruggetje, waar wel heel véél planken ontbraken, maar na een goede inspectie van Ad konden we er  met een flinke spurt gas wel overheen.

En samen weer even zo vrolijk verder...... tot we om het bochtje kwamen en daar was zelfs geen gravel meer. Niks als grote stenen, natte leem enz. We wilden het toch proberen en slibberden, hotsten en botsten zo’n kilometer of 2 stapvoets verder, om onze motoren een beetje heel te houden.

Maar we werden steeds bezorgder, want we hadden nog een hele lange weg te gaan. In 2005 hebben we in Peru heel vaak zulke wegen gereden maar dan met een Off The Road motor, zonder bagage, én 7 jaar jonger!!!

Ik zat me te bedenken wat er zou gebeuren als we hier een kapotte band kregen, raakte lichtelijk in paniek en we kwamen samen overeen dat het toch verstandiger was die hele (mooie) weg toch maar terug te rijden.

Heel jammer, dat we “de Witte Bergen” bij Huaraz nu niet gezien hebben, maar we zijn naar Chimbote

gereden, aan de kust en dat was een heel leuk stadje met veel vissersboten en het krioelde er van de mensen die hun koopwaar aan de man probeerden te brengen.

Leuke en minder leuke winkeltjes, zoals dit winkeltje waar men doodskisten verkocht..., en brillen tja... dat is wel een héle rare combinatie. Maar ze verkopen ook brommers in een winkel waar ze wasmachines verkopen, je kan dus alles verwachten.

‘s Avonds hebben nog een paar motorrijders ontmoet, sinds we aan het rijden zijn waren dat de eerste toeristen op de motor. Ze reden met hun 750 km per dag wel héél veel mooie dingen voorbij denk ik.

Woensdag 7 november LIMA

Zo eventjes tussendoor: ik vermeld elke dag de datum en de dag van de week om voor onszelf in het ritme te blijven. Elke dag opnieuw moet ik weer kijken hoe het zit! Vandaar die vermeldingen.

Deze dag een uurtje later aangereden dan normaal, en het bleek weer zo te zijn.. het is beter toch een uurtje vroeger op pad te zijn, om onvoorziene gebeurtenissen een kans te geven.

We dachten eventjes heel gemakkelijk de Panamericana naar Lima te nemen in een uurtje of 5!!!

DACHT HET NIET DUS.

Na een prachtige route, (want dat is het door de duinen) door een bijna bovennatuurlijk landschap werd ik een

beetje moe en we reden door het enige “dorpje” of wat je zo kan noemen, 1 benzinestation, 1 restaurantje, een veevoederfabriek en wat huisjes (4-kante lemen hokjes)  en Ad was al bijna het dorpje voorbij, ik haalde hem snel in en gebaarde tot stoppen.

Toeval 1:

Ad stopte en zijn driving-belt hing bij het stoppen achter zijn motor. Dit is een belt die een ketting vervangt, dus we hadden een groot probleem. Een ketting kun je er weer opleggen, maar een belt is kapot en zonder kan je niet vooruit! Geluk dat we stopten dus in een dorpje met bezinestation, w.c., eten enz.

Toeval 2:

We hadden zojuist de motor van Ad teruggeduwd naar benzinestation, en daar komt een man op een brommertje aangereden met een zwaailichtje, hij had een soort wegenwacht-pakje aan.

D’n ENGEL op de juiste tijd, en de juiste plaats!!! Mooi hè?

Deze man heeft voor ons ALLES geregeld, en heeft zeker een half uur staan te bellen met een autosleepbedrijf,

een Camión de Remolque. die dus vanuit Lima moest komen opdagen. 3 à 4 uurtjes heen en hetzelfde traject weer terug. We moesten 50% vooruit betalen, wat ook heel begrijpelijk is als zo’n bedrijf 180 km moet rijden om je op te halen nietwaar?

Maar goed dat we vakantie hebben en tijd zat!! Dus hebben we onze tijd ingevuld met, ik  eventjes achter mijn laptopje en Ad ondertussen de buurt verkennen, waarbij hij zag dat er een “melkfabriekje” was waar alle plaatselijke boertjes hun melkkannen inleverden.

Ook zagen we dat mensen een feest te vieren hadden, en daar heel veel werk van maakten, aan de voorkant van hun huisje (wij noemen het hutje) hadden ze een prachtig tentje gebouwd van kleurige lappen stof en binnen stonden keurig netjes aan de kant mooie witte plastic stoeltjes op een rijtje met mensen uit de buurt en kindjes die heel geduldig af zaten te wachten wanneer het feestje nou zou gaan beginnen.

Ad loopt altijd zomaar overal binnen en we waren meer dan welkom!! We kregen een bekertje dikke plaksiroop aangeboden en hebben genoten van de mensen en vooral van het kindje dat 1 jaar werd!

                          Tot het tijd was om op te staan want onze Camión de Remolque was gearriveerd!!

Bij aankomst in LIMA bleek het adres van Harley Davidson LIMA niet te bestaan, op betreffend adres was een mooi klein restaurantje, dus hebben we Ad z’n motor maar geparkeerd bij ons hotel in Miraflores, een wijk in LIMA  om daar maar eens te gaan bekijken wat we er mee gaan doen, toch maar die advertentie? :

                              Gezonde man gezocht in bezit van een GOEDE MOTOR ! ( haha)

Donderdag 8 november LIMA

‘s Morgens meteen aan de slag om op internet te zoeken naar een Harley-Dealer in Lima, maar die bleek er geen te zijn, misschien wel ooit geweest maar nu in ieder geval niet meer.

Wel konden we het adres vinden van een Harley Club, en die hebben we gebeld.

Ze hebben ons in contact gebracht met Jeorge van Inca Rider, die verhuurde Harley’s en was uiteraard ook in de mogelijkheid om ze te repareren. Hij zou proberen een second-hand belt op de kop te tikken, want een nieuwe daar was minstens 9 dagen levertijd mee gemoeid, en daar hadden we geen zin in.

Vrijdag 9 november  LIMA

Vandaag kregen we goed nieuws, want Jeorge had een Driving Belt over kunnen nemen van een collega.

Hij was een razend enthousiaste monteur, en had er enorm veel plezier in Ad zijn motor weer helemaal te fixen.

Hij vroeg zelfs of we zin hadden om ‘s avonds mee uit eten te gaan, hij wist hele leuke restaurantjes.

Hij had tevens Ad zijn achterband vernieuwd, en nieuwe remblokjes besteld die de volgende dag pas binnen waren.

Verder een hele leuke avond gehad met een hele gezellige ADHD’er.

Harley Davidson was helemaal zijn passie, en hij vond dat als je een Harley hebt je er goed voor moet zorgen, je moet het volgens hem zien alsof het je dierbare zoon is, die af en toe de griep heeft, en die je dan zo snel mogelijk wilt genezen, een Japanner is volgens hem “maar” een machine, die gooi je gewoon weg als die kapot is, haha. We hebben wel met hem gelachen, maar ik ben er wel achter dat die motor van Ad inderdaad wel vaak “de griep” heeft.

Deze 4de week hebben we af en toe eventjes moeten improviseren, maar loopt alles weer op rolletjes (wielen).