Maandag 24 febr Picton

Deze dag zijn we in  Picton gebleven om de Marlborough Sounds te verkennen.

Dit zijn prachtige lagunes waar we met een boot doorgevaren zijn. Deze natuur verveeld werkelijk nooit!!

Heel verassend was het om opeens dolfijnen te zien die speels met de boot mee zwommen. Ook doken overal die vrolijk lijkende koppies op van zeehondjes, maar ze schijnen echt niet zo lief te zijn als ze er uit zien, want kom je te dicht bij willen ze nog wel eens heel gemeen bijten!!

Voor de lunch werden we aan land gezet op een super mooi plekje......waar Ad zich vermaakte met een potje tennis....bij gebrek aan een maatje.....met zichzelf.....

‘s Avonds leerden we in een Irish Pub een groep motorrijders kennen, mensen uit alle delen van de wereld, die op uitnodiging van een Duits bedrijf een motortocht maakten met gehuurde motors door Nieuw Zeeland. Toen was het voor ons wel even slikken dat wij “passief” in een Kamper rondreizen en niet op ons eigen motorke!

De reis over het Zuider eiland zat er voor ons op, en we hebben met volle teugen genoten van alle schoonheid van dit pure eiland met zijn relaxte bevolking.

Bijna niet te bevatten dat er op dit eiland maar 1 1/2 miljoen mensen wonen terwijl er in ons veel kleinere kikkerlandje 16 miljoen mensen wonen........hier hebben ze nog plek!!

Dinsdag 25 febr. Wellington

Onze reis over het Zuidereiland zat erop, maar helaas hebben we sommige dingen over moeten slaan om nog genoeg tijd te hebben voor het Noordereiland.

Dus hebben we ‘s morgensvroeg de Interislander Ferry genomen op weg naar Wellington, een stad waar ook volop Carnaval gevierd wordt en waar meer cafés per inwoner zijn dan in New York.

Daar moesten we dan maar eens een dagje gaan verblijven!!!

Wellington heeft een perfecte ligging met wijken verspreid over heuveltoppen en bergen, en het centrum tussen groene berghellingen en de haven.

“Windy Wellington” dankt zijn bijnaam aan het straffe windje dat er meestal staat, maar er zijn niet veel steden die zich met Wellington kunnen kunnen meten wat schoonheid betreft.

De stad werd hoofdstad in 1865 en is de meest zuidelijke hoofdstad ter wereld, met zijn slechts 109.500 inwoners (zo’n 450.000 in de hele regio Wellington) is het ook een van de kleinste hoofdsteden ter wereld.

Toch vind je hier alles zoals in elke andere hoofdstad, en meer.....

Hier komen helaas veel aardbevingen voor, omdat de stad boven op breuklijnen ligt en tektonische platen daardoor tegen elkaar aan wrijven.

(Een stad waar Ad dus weer zijn hartje op kan halen wat betreft wichelen!!)

Deze stad leeft en is gastheer voor veel kunst en cultuur. Het nationale ballet, symfonieorkesten, opera, vele festivals, concerten en andere happenings leveren volle agenda’s op.

We zijn naar het Museum Te Papa geweest wat zeer zeker de moeite waard was, en waar we veel over de geschiedenis en de cultuur van de Maori bevolking te zien kregen.

Alle officiële gebouwen zijn aardbevingbestendig door een uitvinding van Dr. Bill Robinson. Deze Nieuw-Zeelander was de uitvinder van met lood gevulde rubberen kussens die 30cm alle richtingen uit bewegen.

Sinds de jaren 70 is zijn uitvinding in gebruik in landen waar aardbevingen voorkomen.

Heel leuk was het om getuige te zijn van de kano-wedstrijden die er gehouden werden.

Dat ons Camp voor deze nacht niet meer was dan een parkeerplaats maakte ons uit want we zaten wel mooi in het centrum van de stad, met super restaurantjes aan de haven boulevard.

Wel een bijkomstigheid............’s morgens vroeg gewekt door het verkeer dat vlak langs ons hoofd denderde!!!

Woensdag 26 febr. Napier (plaats aan de oostkust)

We zijn door het Pukuratahi National Forest naar het noord-oosten gereden, en bij de eerste stop hoorde ik het al..........duizenden......nee, miljóenen KREKELS!!!

Die beestje zie je bijna nooit, maar je hoort ze wel, en hier was het een lawaai........

En deze keer zagen we ze wel óveral zaten en vlogen ze om je oren, mijn nieuwsgierigheid won het van de schrik, want eng is het best wel, je krijgt er de kriebels van.

Maar het leverde wel een foto op waar ik nog nooit de kans voor heb gehad!!!!

Kilometers pure natuur, zonder ook maar één huis te zien. Wat dat betreft doet het noorder eiland niks onder voor het zuidereiland, al willen de bewoners wel eens anders beweren. Net als bij ons....altijd een beetje competitie.

Halverwege de middag kwamen we in NAPIERS aan, een plaatsje aan de oostenlijke kust, wat in 1931 geheel verwoest werd door de grootste natuurramp die Nieuw-Zeeland ooit heeft getroffen. Deze aardbeving had een kracht van 7,8 op de schaal van Richter. We hebben een museum bezocht waar het een en ander werd uitgelegd omtrent deze ramp.

In ieder geval zijn de inwoners van deze omgeving niet bij de pakken neer gaan zitten en hadden meteen na de ramp een enorm tentenkamp opgericht, en zijn gezamelijk begonnen met de wederopbouw.

Dat resulteerde in een prachtig Art-Deco stadje met mooie brede wegen, heel ruim opgezet met veel groen en bloemen.

Elk jaar is hier om deze tijd (hebben we net gemist) een jaren festival waarbij de mensen mooi uitgedost zijn in de jaren 30 stijl. De winkels hingen er vol van....... Dit festival wordt gehouden om te vieren dat de saamhorigheid na de aardbeving in de jaren 30 hun overwinning was.

In het dunbevolkte Eastland is 83% van de bevolking van Maori afkomst, en dit gebied is het op een na grootste wijnproducerende deel van Nieuw-Zeeland.

Donderdag 27 febr Rotorua

Weer reden we door een gebied met ontelbaar vele schapen...........dus laten we tóch nog maar weer een fototje plaatsen van deze dieren.

In Nieuw-Zeeland lopen zo’n 40 miljoen schapen rond, en dan de bedenken dat er 4 miljoen inwoners zijn.....dat zijn er 10 op elke Nieuw-Zeelander. En die moeten dus ook elk jaar ALLEMAAL naar de kapper!!!

We reden weer landinwaards naar het noorden en kwamen langs Lake Taupo wat met zijn 606 km2 het grootste meer is van Nieuw-Zeeland.

Het meer is het resultaat van ‘s werelds grootste vulkaan uitbarsting ongeveer 26.000 jaar geleden. Het forelvissen trekt sportvissers vanuit de hele wereld, maar ook de gebieden met thermische activiteiten trekken enorm veel toeristen.

‘s Avonds zijn we aangekomen in het vriendelijke stadje Rotorua, vlakbij de slapende vulkaan Mt Tarawera.

Je komt gemakkelijk in de buurt van de thermische activiteit die overal in het gebied losbarst.

Zelfs op onze camping waren diverse thermische baden met water dat zeer rijk is aan mineralen, daar heb is dus heel dankbaar gebruik van gemaakt, na 3 weken douchen in openbare ruimtes was dit bad een groot genot!!!

‘s Avonds werd ons weer duidelijk hoeveel nationaliteiten hier samen leven, door de verscheidenheid aan restaurantjes Japans, Indiaas, Italiaans, Thais, Chinees enz. enz.

En de vriendelijkheid die je krijgt van de bevolking, dat is zo’n rijke ervaring.

Vrijdag 28 febr. Auckland

Deze dag zouden we doorrijden tot Auckland, maar niet zonder eerst het prachtige Roterua Museum te bezoeken. Dit is een voormalig badhuis waar vroeger vanuit alle hoeken van de wereld mensen kwamen kuren in de thermale baden en modderbaden.

Nu kan men er films zien van vulkaanuitbarstingen en aardbevingen, maar ook prachtige kunst van de Maori’s bekijken en informatie krijgen over de oorlogsgeschiedenis van de 1e en 2e wereldoorlog, waarbij vele vrijwilligers, Maori’s uitgezonden werden om Europa te verdedigen waardoor vele jonge slachtoffers zijn gevallen.

Het was mooi om kennis te maken met de spirituele cultuur en levenswijze van het Maori Bolwerk.

Daarna zijn we vrij snel naar Auckland gereden omdat we de volgende morgen de Kamper in moesten leveren, we hadden hem maar voor 3 weken gehuurd, we wisten niet hoe het zou bevallen maar dit “kamperen” beviel zo goed dat we vroegen of we hem langer konden huren, helaas alles was volgeboekt bij Mauri Kampers, dus

zsm richting Auckland gereden en een camping gezocht vlakbij de Kamperverhuur om hem de volgende morgen te droppen.