Zaterdag 27 oktober Pasto

We waren wat later aangereden  ‘s morgens omdat het de avond daarvoor wat later werd. Je ontmoet steeds weer mensen die graag een praatje willen maken. We komen eigenlijk alleen maar Colombianen tegen en die zijn stuk voor stuk ontzettend vriendelijk. Er was een groepje jonge gasten en een ervan was Esthetisch chirurg.

Hij had zijn vriendin bij waar ie flink mee aan de slag was geweest, hij was zo trots als een pauw, maar wij dachten “ga nog maar eens goed oefenen jongen”. In Colombia zie je overal schoonheidssalons, en zelfs voor hun nageltjes te lakken gaan ze naar zo’n salon. Ze besteden heel veel aandacht aan hun uiterlijk.

We hebben de hele dag zowat op 3000 mtr of hoger gereden, met prachtige vergezichten.

Dan beleef je met al je zintuigen hoe immens mooi onze wereld is!!

Meerdere malen zien we gekantelde vrachtwagens. Vermoeidheid, of laten de remmen het afweten op deze grote hoogten?

Over vermoeidheid gesproken, we kwamen in het hotel aan en ik kon geen pap meer zeggen, ook hierin speelt de hoogte een rol.. Je hebt je slaap héél hard nodig!!

Zondag 28 oktober Quito Ecuador (2850 meter boven zee niveau)

Deze dag zijn we de grens van Colombia en Ecuador overgegaan.

We hadden nog een mooi stukje te rijden in Colombia, waar we ons afvroegen wat het te betekenen had dat er op verschillende plaatsen in de bergen mensen langs de kant van de weg zaten en een lint vast hielden wat ze aan de andere kant aan een boom hadden geknoopt. Ze zouden dus zomaar het lint strak kunnen trekken en iemand dwingen tot stoppen!?! We weten het niet, maar het was in ieder geval niet voor ons bedoeld, gelukkig.

Stiekem gaat het toch de hele tijd door je gedachten dat dit het gevaarlijkste stuk van Colombia was!!

Het werd wel steeds rustiger en fijner rijden. Dat had natuurlijk te maken dat het zondag was. En zeker aan de grens had dit zijn voordelen. Want normaal staan daar lange wachtrijen met vrachtwagens, waar we nu geen last van hadden. In een uurtje waren we Colombia uit en Ecuador in, plus de motoren uit/-en ingeklaard.

Ecuador is, zoals we in een dag hebben kunnen opmerken, rustiger. In Colombia is alle muziek HARD en vol LEVEN. Hier is alles meer behouden. In Colombia staan de mensen meteen voorop om je te helpen, in Ecuador zijn ze ook behulpzaam en vriendelijk maar bescheidener.

Ecuador dankt zijn naam aan de EVENAAR die dwars door dit land loopt, wij zijn de evenaar  in Cayambe (20 km boven Quito) overgestoken van het Noordelijk halfrond naar het Zuidelijk halfrond. Dit was een bijzondere gewaarwording.

**Een leuke wetenswaardigheid is dat op het Noordelijk halfrond het water links weg kolkt, en op het Zuidelijk halfrond rechts als de stop uit de wastafel wordt getrokken, mits de afvoer precies in het midden zit.

de verklaring van het merkwaardige verschijnsel kan alleen worden gezocht in de aswenteling van de aarde waardoor plaatsen die zich dichter bij de evenaar bevinden een grotere omloopsnelheid hebben dan plaatsen die meer in de richting vd polen zijn gelegen.

De hoofdstad QUITO, ligt ongeveer op de evenaar in Ecuador, legt in de 24 uur die één aardomwenteling duurt precies de gehele aardomtrek af: 40.074 km af.  De omloopsnelheid van QUITO bedraagt dus 40.075/24=1.670 km. Ter vergelijking: Utrecht daar is de omloopsnelheid 1.028 km...

Op de Pool draai je dus om je eigen as, grappig.. daar is de omwenteling NUL.

Leuk om over na te denken, op de motor heb je daar tijd genoeg voor!!!

Zou het aan die omwenteling-snelheid liggen dat ik me zo beroerd voelde toen ik in het hotel in QUITO     aankwam, EN ONDANKS DE VERMOEIDHEID BIJN GEEN OOG HAD DICHT GEDAAN???

Op deze mooie vergezichten en op de geur van de Eucalyptus boom werden we de hele dag getrakteerd, ook stond overal waar je maar keek Aloë Vera, dus voor het geval dat we gestoken zouden worden door insecten, of een brandwondje of elk ander huidprobleempje......we hoefden zo maar een stukje af te breken van deze plant en het sap op onze huid te smeren.

Maandag 29 oktober Riobamba (2760 meter boven zeeniveau)

Als wordt gezegd dat je op het Zuidelijk halfrond je richtingsgevoel kwijtraakt, dan wil ik dat meteen geloven!!

We zaten mooi op de PANAMERICANA, en de bedoeling is dat we daar ook zoveel mogelijk op blijven rijden.

Maar nu was ons Adje totaal zijn richtingsgevoel kwijt, en belandden we in kleine dorpjes die we anders nooit hadden gezien. Maar om daar weer uit te komen was toch wel een groter probleem, want de mensen hier zijn óók totaal hun richtingsgevoel kwijt!!! Hierdoor hebben we wél contact gehad met de locals, en dat zijn toch weer andere mensen (opener en vriendelijker) dan in de grote stad.

Maar uiteindelijk, na deze mooie omweg, zijn we toch in Riobamba beland wat geheel centraal ligt in Ecuador en daardoor een korte tijd de hoofdstad is geweest. Dichtbij liggen verschillende vulkanen zoals de Chimborazo.

Net buiten deze stad stuitten we op een prachtige HACIENDA ABRASPUNGO wat is genoemd naar een vallei hier in de buurt, en helemaal omgeven door de ECUADORIAANSE ANDES.

Gelukkig waren we heel vroeg in de morgen aangereden, en kwamen we vroeg aan zodat we lekker konden genieten van de mooie lokatie en de omgeving.

Hier kon ik voor een middag, en avond weer een beetje “thuis” creëren , terwijl Ad de stad ging verkennen.

                                                        Heerlijk genoten van de RUST...

                                       

                                              

                                               En al dat hout !!! Helemaal Ad zijn ding natuurlijk.

Dinsdag 30 oktober Cuenca 2500 meter boven de zeespiegel

We dachten dat we gerust wat later konden gaan rijden omdat we niet zoveel km voor de boeg hadden maar weer kwamen we er achter dat je hier niet vooraf kunt zeggen  hoe lang je over een bepaald traject doet.

We begonnen met prachtig weer, maar toch had ik me al warm gekleed, véél te warm volgens Ad.

Maar al snel bleek dat we steeds hoger gingen rijden, en dat je echt alles aan moet doen wat je bij hebt.

We reden tussen de 3000 en de 4000 meter hoogte!! Heel spectaculair.

Een raar idee dat je op de evenaar zit en dat je jezelf moet kleden alsof je op wintersport bent.

Zijn wij even blij met onze handvat verwarming!!

We hebben enorm genoten van de overweldigende natuur, zo mooi dat je er zelfs een brok van in je keel  kreeg!

We reden door de wolken, wat tot gevolg had dat we ook de regenpakken aan moesten vanwege  de nattigheid,

het was zelfs zo mistig dat we uiteindelijk maar de helft van de dag dat mooie uitzicht over de bergen hadden.

Het is dan wel opletten, want onverwacht staat er gewoon een kapotte vrachtwagen op de weg.

We konden dus meestal niet harder rijden dan 40 km p/u dus hadden we onze tijd weer hard nodig om voor het donker “binnen” te zijn.

Cuenca is een mooi stadje met een historisch centrum wat ook wel Het Athene van de Andes wordt genoemd.

In 1999 is het stadscentrum opgenomen op de Werelderfgoedlijst. Dus dat wil zeggen een heel mooi stadje, wat je overigens niet van alle Latijns Amerikaanse steden kunt zeggen.

We kwamen terecht (via een taxi, die ons voorreed) in een 19de eeuws Hotelletje, dat een museum was op zich.

Dit was een heel mooi plekje om een rustdag in te voegen.

Ad zijn motor had een beetje kuren, en had behoefte aan een extra litertje olie!!

Woensdag 31 oktober Cuenca

Het was maar goed dat we deze dag als rustdag hadden, want zouden we zijn doorgereden hadden we grote problemen  gekregen met Ad zijn motor. Hij had wel olie bijgevuld in het motorblok (primaire gedeelte) maar het bleek dat de koppeling geen olie meer had (secondaire gedeelte). We hoorden een raar scharend geluid en dat bleek te maken te hebben met de koppeling, doordat die week ervoor bijgesteld was.

Hij loopt weer als een......Harley, en de mijne als een.......BMW

We moeten hier natuurlijk veel meer schakelen als normaal doordat we steeds vrachtwagens inhalen op de bochtige wegen. Ook de remblokjes zullen tijdens deze reis wel een keertje vernieuwd moeten worden!!

Deze dag hebben we het mooie historische stadje verkend. Er lopen van allerhande Ecuadorianen door de stad,

mensen die westers gekleed zijn, maar velen zoals de muziekgroepjes die we altijd in Nederland zien.

Ecuador staat bekend om zijn vele mooie bloemen.

Beiden zijn we naar de kapper geweest, Ad zijn schoenen weer gepoetst, de was gedaan  de motoren weer in orde

én weer in topconditie op weer “on the road” te gaan!!!

2 meisjes waren er mee bezig geweest om mijn grijs weer te verbergen.

Heel grappig en gezellig, terwijl de verf in moest trekken föhnden ze elkaars haar, maakten ze zich op, en aten samen gezellig een suikerspin. Aandoenlijk om te zien hoe heerlijk ongedwongen de mensen hier zijn.

Donderdag 1 november Loja

Loja is de hoofdstad van de provincie Loja. De stad was de eerste stad in het land met stroomvoorziening opgewekt door een waterkrachtcentrale, gebouwd in 1896. Tegenwoordig heeft de stad ongeveer 140.000 inwoners en is gelegen aan de Panamericana.

Het oude stadscentrum van Loja is een toeristische attractie door de bijzondere architectuur, de smalle straatjes, historische panden en gevels in felle kleuren beschilderd die de aandacht van bezoekers trekken.

Loja is ook bekend als muzikale hoofdstad van Ecuador en vanwege de dubbele universiteit die de stad bezit.

We zijn in een klein Musica Museum geweest, waar ook de dansschool gevestigd was, en waar Moderne kunst geëxposeerd werd.

Op de Plaza de la Independencia werd een herdenkingfeest gehouden voor de vele baby’s die hier vroeger schijnbaar vermoord zijn. Dit wordt herdacht dmv het maken van warme vruchtenpulp gemaakt van verse frambozen. Het festival heet Dia de los Dijuntos.

Vele huisvrouwen en mannen staan op het plein met levensgrote pannen met het rode sap (symboliseert het bloed vd  baby’s) en broodjes in de vorm van een baby.

Verder werd er veel gedanst, en was het een vrolijke boel.

Het leuke in dit soort landen is dat de mensen heel klein zijn en ík dus nu eens een keertje niet de kleinste ben.

Ik kon lekker over die “ukkies” heenkijken!!!

Dat het een studentenstad is was wel duidelijk, het barstte van de jongelui, die overigens héél graag eventjes poseren.

Vrijdag 2 november Piura PERU

We vertrokken ‘s morgens met hetzelfde ritueel als bijna elke dag, enkele jongens lopen mee om onze tassen mee naar onze motoren te dragen, en dan toe te zien hoe we alles op onze motoren pakken.

Steeds staan er belangstellenden mee te kijken, en vragen dan honderduit over waar we allemaal gereden hebben en hoe we onze reis gaan vervolgen. Ze zien dan de plaatjes op onze koffers o.a. van Siberië (vorig jaar) en kunnen dan maar niet geloven dat we daar zomaar met deze motoren gereden hebben, leuk is het om elke dag die verwonderde gezichten te zien.

We hadden ons voorgenomen om ons niet meer door de kou te laten overvallen, en na het zien van dichte mist buiten kleedden we ons goed warm aan.

We reden weer achter een bereidwillende taxi aan die ons weer af ging zetten op de Panamericana.

Een jongen op een brommertje volgde ons steeds, hij droeg alleen een t-shirt en haalde ons steeds in met zijn duim omhoog en een sliert 2-takt geur achter hem aan.

En toen we een stukje hoger kwamen snapte ik zijn kleding.....

Een zonnige wolkeloze hemel met mist in de stad!!

We reden op een mooie bergweg, en net toen Ad in zichzelf zat te denken hoe je zo’n prachtig wegdek moet maken, nl eerst het verkeer een tijd over een onafgewerkt wegdek te laten rijden, dus de grove stenen plat laten rijden, ging dus dat mooie wegdek over in een onafgewerkte baan die nog geasfalteerd moet worden.

En dan zit je daar met je dikke, warme kleding vol in de zon te zweten om je een bocht te wringen over deze weg vol lastige stenen, niet wetende hoeveel kilometers dat zullen gaan worden!!

Ik moest steeds terug denken aan Rusland, stof, gat, bult etc. Maar één geluk.... geen regen. Want dat zou het nog veel erger maken.

Toen de weg uiteindelijk (na 40 km) weer overging in asfalt stopten we om wat kleding uit de doen. We kozen een plekje waar ook een hele groep lokalen stond om te bekomen van het stof. Ze proppen hele families in een Pick-up. En ze kwamen meteen gelopen om de motoren te bekijken en foto’s te maken heel gezellig... we hebben er weer een hele hoop Amigos en Amigas bij!!

Op weg naar de grens met Peru reden we door kleine dorpjes waar je steeds kraampjes ziet met een geroosterd varken, met kop en al... waar de mensen zó een stuk af laten snijden om thuis te eten. Heel luguber en ik heb er dan ook geen foto’s van kunnen maken. Maar ja dat zijn de gewoontes hier nou eenmaal. Dan maar gewoon even de andere kant uit kijken!!

Net voor twaalven bereikten we de grens. Moet je denken, om 7.30 uur op de motor gestapt en ruim 4 uur gereden op 200 km!!

Ik was nog steeds veel te warm gekleed en mocht me achter het kantoortje van de douane beambte omkleden,

lief toch? Hij zou eigenlijk nog flink wat type-lessen moeten volgen maar voor deze keer vonden we het helemaal niet erg dat hij wel erg veel tijd nodig had, hij vond het goed dat we hem een beetje mee op weg hielpen met het invullen van de documenten waar volgens mij nooit geen mens mee naar omkijkt!!

Ik heb thuis voor alle zekerheid alle documenten zoals rijbewijzen, kentekenbewijzen, I.D. kaarten laten kopiëren en plastificeren bij Epa drukkerij, en ze zien niet eens het verschil......

Er wordt vaak gezegd dat je uit moet kijken bij zulke grensovergangen, nou daar geloven wij niet veel van, het stikt er van de politie en de mensen zijn alleen maar nieuwsgierig en willen het liefst foto’s maken.

We hebben enorm genoten van Ecuador, het land van de bloemen. Jammer dat we Galapagoseilanden niet hebben kunnen bezoeken, maar daar blijken zo’n enorme bedragen mee gemoeid dat we dat maar hebben overgeslagen.

De mensen zijn open, vriendelijk, en bescheiden en het was een hele ervaring om door de Andesgebergte van dit land te rijden.

Een mooie afsluiting van deze 3de week is het oversteken van de grens van ECUADOR naar PERU.