Zaterdag 20 Oktober Marinella
;s Morgens heel vroeg uit de veren, en om 8.30 uur zaten weer gepakt en gezakt op de motor.
Prachtig weer, en mooie wegen, we reden door het Andes-gebergte tot boven de 3000 meter we genoten van de mooie vergezichten, onderweg was er genoeg te zien omdat we steeds door de dorpjes kwamen.
Omdat het regentijd is komt er ontzettend veel water uit de bergen, en dit wordt door de mensen opgevangen en overal langs de weg zag je waterslangen die schoon bergwater omhoog spoten, heel mooi om te zien.
Tot Ad op het idee kwam om zijn vieze motor te gaan wassen...
Meteen kwamen er jonge mensen op af met een klein emmertje en zeep.
Resultaat.....Ad een prachtig schone motor......voor hoelang?? Nou, ongeveer een uurtje, toen kwam de eerste stortbui, en alles zat weer vol slijk.
We zouden eigenlijk de mooie stad Medellín bezoeken, maar moesten dit helaas overslaan omdat we zondag in Bogotá willen zijn. En de afstanden vallen hier best wel tegen, er zit zoveel vrachtverkeer op de weg, en de (tol) wegen die we tot nu toe hadden waren net zoals bij ons een provinciale weg.
Overigens, de tolwegen zijn gratis toegankelijk voor motorrijders, hé daar is dieën Hollander weer hè?
Rond Medellín was er wel een prachtige 3-baans autobaan. Maar die kan zó weer overgaan in een smal weggetje waar om de haverklap betonnen verkeersremmers liggen dwars over de weg.
Wij vonden het rijden hier te vergelijken met de Alpen vroeger, waar ook de trucks naar boven kropen, en de motorrijders steeds voorbij wilden.
Ver na Medellín zijn we niet gekomen omdat we weer overvallen werden door een hoosbui, en we niet weer in het donker wilden rijden.
Toen we een hostel zagen langs de weg zijn we meteen afgedraaid, om later op de avond tot de conclusie te komen dat we té lang hebben doorgereden met té weinig warme kleding aan. Gevolg, heel de avond nodig gehad om warm te worden.
Zondag 21 oktober Bogotá
‘s Morgens lekker vroeg aangereden, en we hadden geluk, ‘s zondags is er heel weinig verkeer op de wegen.
De eerste uren leek het of dat we door een Botanische tuin reden, en wegen waarbij elke motorrijder zijn vingers bij af likt. Later hadden we zowaar een echte Auto-piste, 4 baans!!! Dat schoot lekker op, en dat moest ook, we wilden voor het donker in Bogotá zijn, wat ook gelukt was, we arriveerden om 16.00 uur in de voorstad, en hielden een taxi aan die ons voorreed naar ons hotel waar Evert en Jeanette ons stonden op te wachten.
Her was heel bijzonder om onze vrienden hier aan de andere kant van de wereld te zien.
Zij zijn de oprichters van de Stichting Bogota zonder Honger, en daar gaan we vast de komende dagen meer van horen.
‘s Avonds hebben we een klein feestje gebouwd in de stad, op een geweldige lokatie, de foto’s spreken voor zich.
Zoals alles in Colombia, kleur !!
Maandag 22 oktober Bogotá kindertehuis
Vandaag gingen we eindelijk het kindertehuis oftewel gaarkeuken van Stichting BogotaZonderHonger bezoeken.
Maar allereerst willen wij vol trots onderstaande foto plaatsen
Dit geweldige bedrag van 11.618,00 EURO is helemaal te danken aan alle mensen die ons benefietfeest bezochten, en alle ondernemers van Schijndel en omstreken die hun giften en diensten beschikbaar stelden om een geweldige veiling en loterij te organiseren waarbij veel mensen met een mooie prijs, of een geweldige aankoop naar huis gingen.
De stemming zat er goed in, en dat heeft bijgedragen aan deze enorme succesvolle inzamelingsactie voor die kinderen in Bogotá.
Namens al deze kinderen, en Evert & Jeanette onze hartelijke dank!!!
Voordat we naar het tehuis gingen hebben we eerst wat inkopen gedaan om de kinderen en de staf te trakteren.
Mevr. Bertilda en haar dochter Maria stonden ons al op te wachten.
We waren ruimschoots op tijd zodat we, voordat de kinderen kwamen de eetzaal, keuken, en leslokaal konden bekijken.
Aan melk geen gebrek want ze hebben 2 koeien waar dit jongetje de zorg voor draagt!
Om 12 uur kwamen de eerste kinderen binnen gedruppeld.
Op een lijst werden de namen van de kinderen afgevinkt.
Jeanette had de marathon van Eindhoven gelopen met op haar rug deze foto met tekst.
Dit heeft 3000,00 Euro opgeleverd, voor het moedertje (naast Jeanette) met 5 kinderen, die verstoten was door haar familie, en zonder enige middelen op straat kwam te staan.
Hiervan kan zij 18 maanden huur betalen voor een woning, en ze werkt nu in de gaarkeuken.
Ik heb gezellig samen met de kinderen zitten eten, een voedzame maaltijd, rijst met linzen en gebakken banaan. Het vlees had ik met mijn tafelgenootjes gedeeld.
Ad Kazan speelde weer zijn favoriete spelletjes met de kinderen
De kinderen hadden een lied ingestudeerd, in het Engels, om zo hun dankbaarheid te tonen, dan is het moeilijk om de traantjes in te houden!!
De toekomst-droom van Mevr. Bertilda is, om het stukje grond dat naast het tehuis gelegen is te kunnen kopen en daar een geheel nieuw gebouw neer te zetten.
Hiervoor gaan ze 24 nov. evenementen organiseren om zo meer bekendheid aan dit project te geven.
Studenten in Bogotá hebben zich beschikbaar gesteld om deze plannen mee te helpen realiseren.
Dinsdag 24 oktober Bogotá
Ad en Evert gingen naar de meubelfabriekjes waar Evert meubels laat maken, en Jeanette ging ‘s morgens naar het graf van een kindje dat afgelopen jaar overleden was.
Joël en ik gingen alvast naar het kindertehuis. Joël is ook vanuit nl. hier naar toe gekomen om het tehuis te komen bekijken. Zij heeft als opdracht om namens de zaak van haar vader hier in Zuid-Amerika een project te zoeken om te gaan steunen. Haar ouders hebben een bodyguard ingehuurd om haar te begeleiden dus wij hadden de hele tijd deze man achter ons aan, kan niks gebeuren haha. Ze vliegt ook nog naar Brazilië om daar 2 projecten te gaan bekijken.
Maar ook zij was, net al wij zeer onder de indruk van wat hier allemaal speelt. Dus wij hopen van harte dat dit hun nieuwe project gaat worden.
In het tehuis worden ook mensen die geheel aan de grond zitten opgevangen. Zoals de jonge vrouw 28 jr met 5 kinderen die verstoten was door haar familie omdat haar man een zwager dood had gestoken, die zwager was een hele zware crimineel, hier zitten veel bendes, en veel drugsgebruik waardoor dit soort dingen voorkomen.
Maar ja om iemand te doden is natuurlijk niet goed te praten.
Hier zijn ontzettend veel hele jonge kind-moedertjes van 14-15 jaar. Die komen ook elke dag naar het tehuis om te eten, of te helpen.
Als daar nou eens iets aan gedaan zou kunnen worden in de vorm van voorlichting en de pil.
Ook zijn de toekomst plannen om meer met onderwijs te doen, en de kinderen ook als ze ouder zijn te begeleiden. Daarvoor zijn nu nog te weinig mogelijkheden.
We zijn gisteren bij in de sloppenwijk geweest, waar de kinderen wonen, en dan pas zie je écht hoe hun thuis situatie is, echt vreselijk.
Er is wel het een en ander gedaan door de stichting, maar er is nog een hoop te doen.
Sommige foto’s zijn blauw vanwege het doorschijnende blauwe golfplaten dak.
Dit is een van mijn lievelingetjes, hij heeft nog een tweeling broertje, die is niet helemaal gezond!
En het jongetje ernaast is ook een broertje, die hem geen moment alleen laat, hij neemt de complete zorg over van zijn moeder die in de gaarkeuken werkt.
Dit zijn 2 van de 5 kinderen van het moedertje waar ik het over had.
Dit zijn 2 meisjes die al van kleins af aan elke dag in de gaarkeuken komen, vroeger zagen ze er niet uit zei Jeanette, en nu zijn het 2 schoonheden. Op hun schoot de tweeling.
Deze foto’s zijn gemaakt bij de mensen thuis, de muren behangen met kranten, dit huisje wordt nu gerenoveerd.
De mevr. op de foto rechts is blind, haar dochter van 14 heeft al een baby, en ga zo maar door.......
Je snapt gewoon niet dat deze mensen zo kunnen leven, en tóch nog kunnen lachen en blij zijn met ons bezoekje
Ik had voor Mevr. Bertilda een brief geschreven als afscheid in het Spaans (met internet kom je al een heel eind)
en haar geprezen voor al het goede wat zij in zich heeft, en haar bedankt voor alle liefde die zij te geven heeft.
Als iedereen maar een héél klein beetje van haar karakter had zag de wereld er heel anders uit!!!!
Heel fijn dat we ‘s avonds samen met Evert en Jeanette onze indrukken konden verwerken.
Woensdag 25 oktober Bogotá
Deze dag zijn we met z’n tweeën Bogota rondgestruind.
Deze stad is vroeger een binnenzee geweest waardoor de grond heel moeilijk is om op te bouwen, maar zo te zien hebben ze daar iets op gevonden want nergens zo’n grote stad in Colombia en met zoveel inwoners, en onwaarschijnlijk veel auto’s. Er is gewoon geen doorkomen aan.
de stad ligt op 2140 mtr. dus is het er altijd lekker koel. We waren hier ook de enigste Harley Dealer van Colombia wezen bezoeken, die lag in een redelijk chique wijk met veel restaurantjes.
Daar dus geluncht, en we zagen vanaf ons tafeltje grote lyxe wagens voorbij komen rijden om mensen af te zetten voor hun lunch. Het is hier heel gebruikelijk dat mensen een privé chauffeur hebben. Bij elk restaurant staan guards. Ons viel het dus des te meer op hoeveel verschil hier is tussen rijk en arm.
De ene dat zie je de mensen uit de sloppenwijken, de dag erna het tegenovergestelde, en lopen ze met dure tassen, kleding etc. Heel schrijnend eigenlijk.
De mensen van het platte land ( die daar een goed leven kunnen hebben) zoeken de stad op en belanden vaak in de sloppenwijken.
‘s Avonds vroeg naar bed want de volgende dag gingen we weer rijden en we wilden vroeg de stad uit zijn vanwege de drukte.
Donderdag 26 oktober Armenia
‘s Morgens om half 6 uit de veren vanwege het drukke stadsverkeer dat om half 7 al helemaal vol staat!!
We waren dus nóg te laat vertrokken...... eerst nog afscheid genomen van Evert & Jeanette.
We hadden een taxi gevraagd om ons voor te rijden om in de juiste richting de stad uit te komen.
Dit zou ons zelf in de verste verte niet gelukt zijn. We hebben er ondanks het vroege vertrek zo’n anderhalf uur over gedaam.
Steeds keken wij bezorgd naar de lucht, want zo te zien was er weer regen op komst, maar onze bezorgdheid bleek ongegrond, het was de SMOG die boven de stad hing.
Voor we de stad uit waren had ik ook hoofdpijn van de zwarte uitlaatgassen.
Maar eenmaal buiten de stad hadden we weer schitterende wegen door de Andes, alles groen en fris!!!
Nergens in Colombia is er een pas die zoveel verschil in hoog/ laag heeft, tot 3400 mtr.
Af en toe moet je stoppen omdat er aan de weg wordt gewerkt wordt en alles over een baan geleid wordt, maar dat is niet erg. Eventjes tijd om goed rond te kijken en een foto te maken.
Toen we in de buurt van Armenia kwamen moest ons hotel gezocht worden, wat moeilijk was want het lag in de “country” ergens midden in de plantages.
Een jonge gast was zo vriendelijk om met ons mee te rijden en overal te vragen. Tot hij in de problemen kwam omdat zijn benzine bijna op was. We hebben hem geld gegeven om te tanken, en hebben uiteindelijk in the middle of nowhere ons hotelletje gevonden. Eco-lodge Alejandria!!
En het was de moeite waard!!! Voor 45 Euro’tjes een klein paradijsje
op aarde. We waren de enigste gast en werden helemaal in de watten gelegd door de aardige mensen.
Allereerst moesten we bij hen aan tafel gaan zitten om, door te spreken wat we die avond wilden eten, ze zat rechststreeks aan de telefoon met degene die de boodschappen deed dus verser kon het niet.
We vroegen maar vast voor de zekerheid of ze Vino Tinto hadden, dat hadden ze niet maar daar kon voor gezorgd worden. (Visje moet zwemmen hè)
Al met al de moeite waard om 7 1/2 uur voor te rijden, want zo lang doe je hier over 300km!!
En om 21.00 lagen we al weer onder de wol.......
Dit was het het uitzicht vanuit onze kamer.
Vrijdag 26 oktober Popayán
We zijn nu al helemaal gewend om ‘s morgens heel vroeg op te staan om te gaan rijden. In de regentijd regent het meestal ‘s middags en we hebben in het noorden van Colombia zoveel regen gehad wat later op de dag dat we dat niet meer willen riskeren. En het is heerlijk heel vroeg op je motor te zitten het is dan nog niet zo druk op de weg, en het is dan nog lekker koel want hoe verder dat we naar het zuiden gaan des te warmer het wordt.
Popayán ligt op 1845 mtr hoogte, dus is het hier niet zo heet.
Hier in het zuiden wordt verondersteld dat het gevaarlijk is, maar dan heb je het over een aantal jaren geleden
toen Colombia doortrokken was van decennialang bloedig politiek geweld.
Er is hier altijd al veel politiek geweld geweest, de twee grote partijen hadden elkaar al decennialang op leven en dood bevochten. In de jaren zeventig van de vorige eeuw raakte Colombia in de greep van de grote drugskartels, die heersten met het machinegeweer.
En daarna waren het de linkse guerrillabewegingen, rechtse paramilitaire bendes en het reguliere leger die niet alleen elkaar bevochten, maar ook de bevolking terroriseerden.
Feit is dat het aantal moorden de afgelopen jaren is teruggelopen van 29.000 naar 13.000 per jaar.
Dat wil volgens de bevolking zeggen dat je hier nu betrekkelijk ”veilig” kunt rondreizen.
De Ruta 25 waar we nu op zitten is de ruggengraat van het Colombiaanse wegenstelsel en loopt van de zuidgrens met Ecuador door de bergen naar de Caribische Zee in het uiterste noorden.
Dit was alweer de laatste dag van de 2de week, en het lijkt of we al veel langer onderweg zijn. Dit, omdat we heel indrukwekkende dingen hebben meegemaakt, waar we nog veel over zullen nadenken op onze Zuid-Amerika trip. Vooral het schrijnende verschil tussen rijk en arm!! Maar de toekomst gaat er voor Colombia gelukkig wel steeds beter uitzien.
