Tekst
 
Woensdag 13 September LUXEMBURG We hadden vorige dag al te horen gekregen dat de motoren zouden arriveren in LUX. Maar meestal duurt het minstens 1 of 2 dagen om ze in te klaren. Dus ‘s morgens de Customs gebeld van LUX. Deze waren heel medewerkend vond ik. We spraken af dat we zouden vertrekken vanuit Schijndel naar Luxemburg. Eerst moesten we nog een en ander doorfaxen en mailen (zoals gewoonlijk). En alles was voor ons “De-clared!”. Nicky, ons nichtje, heeft ons weggebracht helemaal naar Luxemburg, kei............-lief!!!! Dat heeft ons een vlucht uitgespaard, en ze heeft ons netjes afgezet bij de douane van LUXcargo. Daar hoorden we dat we morgen waarschijnlijk onze motoren uit kunnen klaren, maar eerst moesten we nog een Invoice overleggen van de aankoop van onze motoren. NOOIT GEWETEN! Claudia gebeld, en Harley Central Veghel, en die hebben samen meteen dit probleem opgelost, en een nota van aankoop gemaild. Nu moest het toch wel helemaal mogelijk zijn om morgen terug te rijden naar het thuisfront met onze motoren... We hebben nog een afscheidsavondje samen beleefd, Ad in een mooie witte blouse, die we van thuis mee hadden meegenomen. Dat waren we niet meer gewend haha. We troffen weer hele leuke mensen, een kunstenares met haar echtgenoot, die haar expositie in de stad Luxemburg gaat geven vanaf overmorgen. Deze expositie heeft als onderwerp “The Beatles”met onwaarschijnlijk grote schilderijen. Jammer dat we hier dan niet meer zijn.... misschien zien we haar nog in NL. En we gaan zien wat morgen ons weer brengt!!! Donderdag 14 september ‘s Morgens zijn we netjes afgezet bij Luxair Cargo Department. En alle dokumenten waren helemaal OKE ! We hoefden alleen nog maar te wachten tot onze EIGEN motoren weer aan ons toegewezen zouden worden. We gingen heel grappig van loketje naar loketje, en van roldeur naar roldeur.... Door iedereen werd heel correct verteld dat we nog eventjes moesten wachten op ons STEMPELTJE, haha Maar boven boven wonder kregen we na een uurtje onze motoren helemaal netjes aangeboden. Niettegeloven.........de roldeur ging open en daar stonden onze vriendjes helemaal klaar om het laatste restje van onze reis te gaan ondernemen. We waren eventjes helemaal ondersteboven, alsof we onze eigen kinderen weer zagen...... En daarna reden we weer aan alsof dit de gewoonste zaak van (onze) wereld (reis) was. We hebben een hele mooie route gereden door de Luxemburgse , en daarna door de Belgische Ardennen. We reden op een gegeven moment langs mekaar, en keken elkaar aan........ en we hadden allebei hetzelfde gevoel!!!! We reden allebei weer de weg naar huis.... Maar eerst wilden we nog langs Central Harley Davidson in Veghel.... Dit is voor ons het MILWAUKY van Brabant!! Daarna zijn we lekker doorgereden naar onze eigen Ambachtstraat en onze eigen buurtjes en kindertjes............. Onze motorvrienden Theo en Jose kwamen ons tegemoet gereden met hun”Honda” en “Ducati”, en dan zie je dat de motorwereld toch EEN wereld is. NO MATTER WHAT YOU RIDING ON, THE MOST IMPORTANT THING IS RIDING ON......!!!!! En natuurlijk niet te vergeten eventjes langs onze grote trots!!!!! Schijndel weer in te rijden was een heel goed gevoel na 20 weken!!!!!!!!! En ons gezinneke weer te zien... XXXX Wij zijn allebei heel dankbaar dat wij deze mooie reis hebben mogen ondernemen op onze twee Harley’s, en daarom gaan we nog een extra blz. toevoegen met de MEEST PRAKTISCHE TIPS voor motorrijders die deze reis ook willen gaan doen. Wij konden vrij weinig lezen hierover, vooral over Rusland. Wij zijn best wel veel struikelblokken tegen gekomen. Niet omtrent het rijden , maar meer de problemen met het transporteren van onze motoren over zee. We kunnen de collegae motorrijder nu goede adviezen hierover geven. Er volgt nog enige informatie. Vrijdag 23 september Het is nu 13 dagen geleden dat we vanuit Engeland weer in Nederland arriveerden, en we willen toch even vermelden hoe een grote impact deze reis op ons gehad heeft. We hebben enorm moeten wennen om weer thuis te zijn. Dat hadden we eigenlijk helemaal niet verwacht, meestal hebben wij niet zo’n moeite met veranderingen. We leefden nog helemaal in een ander wereldje. Fysiek waren we thuis, maar mentaal zaten we nog op elk plekje van de wereld. We zaten met onze gedachten nog steeds in het immens grote Rusland, met de onwaarschijnlijk vriendelijke mensen die je soms helemaal konden ontroeren met hun vermogen om je koste wat kost altijd te willen helpen. Daar kunnen wij nog zo veel van leren!!! Ook zaten we nog in Alaska met de woeste ongerepte natuur, waar het soms heel koud en dan weer onverwacht heel warm kon zijn. En als je je dan in die prachtige natuur bevond stond dat weer ver boven de kou, daar werd je dan gewoon weer “warm” van. En 21 juni, de langste dag maar liefst TWEE MAAL beleven, omdat we toen vlogen van Rusland over de 24 uurs grens naar Alaska. Dat was een heel aparte gewaarwording! We waren ook nog steeds bezig met Canada, met ook weer een fantastische, relaxte bevolking, waar de natuur ook ruig is en je steeds in vervoering blijft brengen. En natuurlijk de USA, met zijn vele natuurparken, die meer bekend zijn en zeker niet onder doen voor de rest van de wereld!!! We zijn ons daar wel weer eens extra bewust geworden van de zgn. wegwerp maatschappij waarin we leven, en dat we makkelijk met z’n allen beter ons best kunnen doen om daar verandering in te brengen. Ook maken we ons zorgen over de toestand waar de naaldbomen zich in bevinden. Hele valleien zijn aangetast door de boomkever, die niet uit te roeien is. Steeds verder strekt deze vernietiging van de bossen zich uit in Canada en de USA. Waar we ook op stuitten toen we Nederland weer inreden was de eerste middelvinger die we weer omhoog zagen gaan, dit gebaar hebben we over de hele wereld niet gezien. Overal tolerantie in het verkeer, ook daar kunnen wij Nederlanders weer een voorbeeld aan nemen. Zelfs in Amerika overschrijdt (bijna) niemand de toegestane snelheid, en als men de claxon gebruikt is dat niet om zijn ergernis te tonen maar om te waarschuwen. (Waar claxons dus ook voor bedoeld zijn.) Maar nu beginnen we weer heerlijk te genieten van het thuis zijn, en dat zal voorlopig wel zo blijven. (Al liggen de plannen voor een volgende reis alweer op de planken haha). We gaan proberen 7 uur foto’s en films te reduceren naar een overzichtelijk uurtje!! We willen iedereen die ons “gevolgd” heeft tijdens deze wereldreis nogmaals heel hartelijk bedanken voor alle leuke reacties en medeleven. Dit heeft ons heel veel gegeven. En we gaan een volgende motorreis weer heel graag verslag geven van alle mooie dingen die de wereld ons biedt!!! Dit zou zomaar een foto kunnen zijn van de volgende bestemming!?! Alle goeds toegewenst. Ad & Rian