Dinsdag 19 juli SNOQUALMIE ( indiaanse naam en betekent “woeste volk”)
‘s Morgens vanuit de kust weer de bergen ingereden richting Stevens Pass, maar het weer werd steeds slechter.
We kwamen motorrijders tegen die van de Stevens Pass kwamen gereden, en hoorden dat het te koud en regenachtig was. Dus hebben we rechtsomkeer gemaakt, en besloten om de motoren wat vroeger in te leveren, in Renton een plaatsje net buiten Seattle.
Maar eerst moesten we nog in Seattle mijn contact lenzen ophalen die ik in het hotel daar had laten liggen 10 dagen geleden.
Wij hebben de wereld straks niet EEN keer rondgereisd, maar anderhalve keer!!
Telkens 2 stappen vooruit en eentje terug om de vergeten spullen op te halen, hihi
We raakten behoorlijk de weg kwijt, en zaten op een gegeven moment op de rondweg zelfs op een verkeerde weghelft. OEPS... maar ik heb beloofd dat ik munne sponsor overal volg, zelfs tegen het verkeer in!!!
Daarna de motoren ingeleverd en de huurauto opgehaald.
We hadden geen zin in de grote stad onze tijd door te brengen, maar besloten om weer een National Park in te rijden SNOQUALMIE (Indiaanse naam). Dit ligt ten westen van Seattle, ongeveer een uurtje rijden.
Daar een prachtige plek gevonden bij een immense waterval, we zaten er om zomaar te zeggen “bovenop” !
Woensdag 20 juli SNOQUALMIE
Omdat we vanaf onze kamer echt bovenop deze mooie waterval
zaten hebben we daar ook de halve dag naar zitten kijken.
Er worden nl. werkzaamheden verricht om met deze natuurkracht
een groot gebied van electriciteit te voorzien
Later op de dag met de AUTO de pas opgereden. Dat was wel heel raar, na al die tijd op de motor!!!
Maar ook wel weer heel gezellig om ouderwets met de kaart op schoot samen rond te rijden, en de omgeving te bekijken.
Donderdag 21 juli MOUNT RAINIER NATIONAL PARK
De hele dag in het Mount Rainier National Park rondgereden. En gelukkig met de auto, want hier reden geen motoren vanwege de kou!
De wegen zijn alleen open van Juni tot Oktober. ‘s Winters is hier geen doorgaand wegverkeer mogelijk. Er ligt nog heel veel sneeuw. En het bijzondere is dat op de plekken waar geen sneeuw ligt de bloemen volop bloeien. Deze dag hebben we steeds prachtige pure ongerepte natuur mogen aanschouwen.
En als er iets nooit verveeld is het de natuur. Dan besef weer eens dat we daar met z’n allen heel zuinig op moeten zijn.
We hebben ook wild gezien, en er zitten ook veel beren, die we weer niet te zien hebben gekregen.
‘s Avonds overnacht in weer zo’n rustieke blokhut, met open haardvuur. Helemaal zoals het hier hoort!!
Vrijdag 22 juli VANCOUVER ( niet in Canada maar Washington State, net boven Portland)
Deze dag weer met de AUTO... door een schitterend nationaal forest gereden. GIFFORT PINCHET. We zagen steeds een ondoordringbaar bos gebied en we dachten allebei, om maar weer eens een weggetje in te slaan anders werd het saai.
Een weg die ‘s winters niet begaanbaar is. We reden zo een uurtje of wat , en wat zagen we??? Een pick-up.met een camper erop die zo vast stond als een muur op een bult sneeuw van bijna een meter!!!
We stapten uit om te kijken of we hulp konden bieden, en troffen een man aan van (wat hij ons achteraf vertelde) 72 jaar. Helemaal alleen op pad, in dit mooie gebied. Maar wel een beetje onvoorbereid. net als wij...
Ad dus meteen aan het graven, met zijn knieen in de sneeuw, een krik onder de auto, om zo de chassis steeds hoger te brengen, en onder de wielen steeds meer sprokkelhout aan te brengen.
Ik kreeg de opdracht om terug te rijden naar de doorgaande weg, (iiiieeeek, ik weet nooit ergens de weg terug, en dit waren weggetjes die allemaal op elkaar lijken, maar ging het toch proberen) om hulp te krijgen van misschien de Forest Rangers.
Ik heb daar zo’n uurtje of anderhalf gestaan, en er waren zowaar maar 3 auto’s langsgekomen. Kun je nagaan. als je hier pech hebt. Niet veel kans dat je geholpen wordt. Zo’n eenzame weg verwacht je eerder in Rusland, maar toch niet in USA??? Ik kon ik alleen noodoproepen bereiken met mijn mobiel.
En heb uiteindelijk 911 gebeld. Daarna ben ik terug gereden naar de plek waar onze nieuwe vriend vaststond, om te constateren dat Ad hem al “bevrijd” had.
Ze hebben met z’n tweetjes keihard gewerkt, en Ad heeft volgens mij een superleuke middag gehad !
Die man (een Ierse Canadees) wilde geen foto’s maken, hij vertelde dat, als zijn vrouw erbij was geweest, ze een week niks meer gezegd zou hebben van de zenuwen. Nou ja, beter de hele week stil dan de hele week...
Maar wij hebben natuurlijk wel een fotootje gemaakt!
Zaterdag 22 juli VANCOUVER
We hadden een hotel met gratis gebruik van wasmachines!! Dus vandaag wasdag en meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt mijn haren in de verf te zetten. Soms moet je zo’n dag hebben om van alles te regelen en een beetje te prutsen.
We hebben de tickets geboekt om 31 juli naar Sander en Claudia te vliegen, daar hebben we wel zin in natuurlijk.
Ook zijn we verder gegaan met het regelen voor de overtocht van de motoren van New York naar Europa.
En we hebben niet zo’n leuk bericht gehad omtrent de aankomst van onze motoren, dit wordt weer later....... De boot kwam een dag later aan, morgen dus, en er wordt een extra controle gedaan op de motoren door de douane, wat 1 tot 5 dagen kan gaan duren, en nog eens extra $200 kost.
Dus weten we nu zeker dat we vanaf Seattle moeten vliegen naar Sander en Claudia. We hadden natuurlijk gehoopt om een heel eind richting het oosten te kunnen rijden, maar het is nou eenmaal niet zo. En we hebben gelukkig geleerd om wat meer geduldiger te zijn!!
We vermaken ons wel, er zijn ergere dingen dan het wachten in zo’n mooi land, waar zo ontzettend veel te zien is. We zouden er (ons kennende) anders veel te snel doorheen zijn gereden.
We hebben straks waarschijnlijk meer van USA gezien als mening Amerikaan...
‘s middags naar Portland geweest. Ten zuiden van Vancouver.
Dit is , wat onze indruk is, een stad met een gezellig ontmoetingscetrum voor jeugd. Veel muziek op straat, en kunst. Veel alternatieve eettentjes! Heer positief.... en niet steeds die hamburgertentjes... Mooi!!!
De steden die je hier tegenkomt daar moet je niet van verwachten wat wij in ons (mooie landje) kennen. We spreken bijv. met Amerikanen die zijn geweest in Maastricht, en ja.... er is heel veel verschil tussen onze steden en hier in de USA.
Zondag 23 juli BREITENBUSH Hot Springs
Het was wel apart om door een gebied te rijden waar in hoogzomer (eind juli) nog volop te skieen is. En de hoogte van dit gebergte is toch niet meer dan ongeveer 1600 m.
Na onze picknick daar, weer doorgereden richting zuid.
We kwamen weer in onbegaanbaar gebied. En geluk dat ik een behoorlijk zeldzame TomTom heb,...... die overal de weg weet. Echt , hier zijn weggetjes die op onze kaart niet staan!!
We reden richting Detroit, en opeens zie ik een piepklein bordje met de vermelding
“BREITENBUSH TREATH CENTRE”
We waren al voorbij, en we keerden toch om , even kijken, wat er misschien op ons pad kwam.
En zowaar!!!! Na zo’n 3 mijl gravelpad, kwamen we terecht bij een Centre voor Mind and Body.
We hadden zowaar plaats in een hutje, waar zoveel mensen schijnbaar al maanden tevoren bespreken.
Midden in de forest!! Hotwater springs! Steaming Sauna, met bubbling water van de springs. Niet te geloven wat we dat zomaar tegenwamen. Maaltijden vegetarisch, ik heb in geen 12 weken zo lekker gegeten.
Dit was ons plekje voor de nacht.
Maandag 24 juli SALEM
‘s Morgens heel vroeg uit de veren voor een GOEIE hike!
Van hieruit kon je geweldig lopen door de forest. Veel riviertjes overgestoken d.m.v. bruggetjes die gemaakt zijn van boomstammen.
Het was een heel bijzonder bos, met veel mos dat wil zeggen dat het bos heel goed in evenwicht is. Wel heel veel klimmen, en daar we WEER zonder water op pad waren gegaan iets minder!!
Gelukkig kwamen we dus veel riviertjes tegen, waar we zuiver water konden drinken. Gewoon opvangen in een groot blad van een plant!!
We hebben een “wens-torentje” gebouwd voor een speciaal iemand!
En als de wens uitgekomen is, dan valt ie om.....
Daarna hadden we weer een cadeautje in de vorm van medicinale baden, midden in de forest.
Nou..... als je dat achter de rug hebt, dan ben je niet fit, maar zo sloom en vermoeid als je maar bedenken kan! Wel grappig. Soms komt vermoeidheid je zomaar tegemoet en moet je er gewoon van genieten...
Na een paar uurtjes zijn we toch eventjes wat doorgereden naar Salem.
Dit ligt weer meer westelijk van Oregon.
Dit was weer de laatste dag van de 12de week van onze wereldreis!
We hebben weer veel mogen zien en beleven van N/W USA.
En we zijn tot de slotsom gekomen dat dit gedeelte van wat we nu gezien hebben van North West Pacific, geweldig was! Zowel de mensen, maar nog meer de overweldigende natuur!!!
