Dinsdag 12 juli COLVILLE
Ad had ‘s morgens zitten skypen met Jose, en een beetje zitten klagen dat we te weinig bochten hadden.
Nou.... alsof ons gebedje verhoord was.... De hele dag de mooiste routes gereden met de geweldigste motorbochtjes. Dit is waar je het voor doet!!!! Daar kan je gewoon niet genoeg van krijgen. En dan is mijn lichtere motor weer in zijn voordeel, omdat die veel lekkerder door die bochten snijdt, super.
Op een gegeven moment werd ik helemaal verrast. De hele berm stond kilometers lang vol met mijn lievelingsbloemen. ST. JANSKRUID!!
Van deze bloemen maak ik elk jaar St.Jansolie, maar omdat ik deze tijd niet thuis was, zou dat er niet van komen dit jaar.
Deze olie, ook wel genoemd Johannesolie, is een wondermiddel voor bijna elke kwaal, en vooral bij brandwonden. ( details kun je opzoeken op internet )
En nou kreeg ik dit zomaar aangeboden, ik hoefde mijn hand maar uit te steken om de knoppen van de bloemen te plukken. En terwijl ik daar mee bezig was stopte een Country-man met zijn Jeep, en zei: “Wonderfull stuf these flowers”. Ik zei dat ik daar olie van wilde maken, en waar die olie allemaal goed voor was.
Maar dat wist hij natuurlijk allang.....mooi he?
We zitten nu in een gebied waar altijd veel Indianen hebben geleefd, en waarschijnlijk hebben ze veel van hun geneeskrachtige planten achtergelaten.
De Indianen zijn zich nl. na de bouw van de dam ergens anders moeten gaan vestigen omdat de zalmvangst hier helemaal nihil werd. En de oude Columbiarivier met watervallen, dus toen zonder dammen, was hun middel van bestaan.
Na aankomst in Colville, zijn we meteen koudgeperste olijfolie gaan kopen, en daar moeten de St.Jans-bloemknoppen een weekje of 4 in “trekken” o.i.v. zoveel mogelijk zon.
Ik denk dat ik nog nooit zo’n mooie olie zal gaan maken!
Deze mag mee, de halve wereld rond, en overal een beetje zon meepikken. Yeeh!!
Woensdag 13 juli GRAND FORKS Canada British Columbia
‘s Morgens wegens slecht weer niet aangereden, we hebben er genoeg van om met slecht weer te rijden, en we hoeven nu niet perse vooruit!
Na de middag klaarde het weer op, en zijn we aangereden richting Canada.
We nemen nu steeds extra “lusjes” zoals we dat noemen, om steeds de mooiste routes te rijden. Dit omdat we tijd genoeg hebben om deze ronde te maken voordat onze motoren arriveren.
We zijn de grens USA/ Canada gepasseerd, waar we onze motoren moesten stallen om een uitgebreide controle
te ondergaan. Alle bagage werd nagekeken, en daar waren ze zo klaar mee. Want we hebben niet veel bij. Alle overtollige bagage hebben we achtergelaten in Seattle, en natuurlijk in de koffers van onze eigen motoren.
De douane-beambten waren eigenlijk meer nieuwsgierig..... en zowaar, hij reed ook Harley!
Ze waren super onder de indruk van onze reis, en hoe dat allemaal verloopt.
Hij is in zijn kantoortje voor ons routes gaan afdrukken, die we volgens hem ZEKER moesten gaan rijden.
Zo’n aardige man, en heel gezellig om zo een grens over te gaan.
‘s Avonds overnacht aan een riviertje in Grand Forks waar we eerst de St. Jansolie in de zon hebben gezet en daarna heerlijk tot na zonsondergang hebben zitten genieten aan de rivier voor onze houten blokhut.
This is life !!
Donderdag 14 juli KELOWNA Okanagan Lake
Weer later aangereden wegens regen. En uiteindelijk gereden over mooie wegen door de bergen naar Kelowna.
We merkten dat we hoog zaten omdat het steeds kouder werd. Dit is niet erg, want je weet als je weer lager komt, het weer warmer wordt. We zagen hele bergkammen vol met St. Janskruid. Ad gaat er nu ook steeds meer op letten, en ziet ze overal. Da’s wel grappig! Er groeit ook heel veel Lavendel en allerlei andere soorten bloemen. Het regent hier regelmatig, en dat is weer te zien aan de natuur.
Uiteindelijk aangekomen bij Okanagan Lake. Dit meer is zo’n 110 km lang en strekt zich uit in de Okanagan Valley. Kelowna ligt aan de oostkant van het meer en heeft prachtige stranden.
Vanuit hier hebben we contact gehad met een broer van een van onze buurtjes thuis. Hij woont al jaren in Canada, in Vernon, en we hadden afgesproken dat we hem, en zijn vrouw een bezoekje mochten brengen.
Vrijdag 15 juli VERNON
Na een mooie rit langs over de weg met mooie bochten, langs het Okanagan-meer zagen we een bord waarop aangegeven stond dat er een Harley Music Event was. We zijn dus die richting in gereden en het bleek een groots opgezet evenement te zijn. Wij parkeerden onze Harleys keurig in de rij bij alle anderen, en gingen het terrein op in de veronderstelling daar wel even te kunnen gaan kijken. Nou.... toch maar niet! $120 p.p.p.d.
Na wat te hebben rondgelopen wilden we weer aanrijden, maar mijn motor sloeg op startonderbreking, ik denk vanwege al die andere Harley’s met alarm. Toen die van mij uiteindelijk opeens wel startte, bleek dat Ad zijn motor ook niet aan de gang te krijgen was.
Dus dacht hij, ik leg mijn sleutels op de tank, ( dichtbij het alarm ) en toen startte hij wel. Ad kan nl. normaal gewoon zijn sleutels in zijn zak houden om te starten.
Beide weer aangereden tot we na een half uurtje een soort van openlucht-museum zagen. Misschien wel interessant!!
Daar zette hij zijn motor af, en wat bleek.... toen hij hem weer wilde starten om op een andere plek te zetten was zijn motor volkomen stil!!!
Wat mijn grootste zorg steeds was geweest, bleek nu waarheid. SLEUTELS KWIJT!!! Je krijgt bij gehuurde motoren geen reserve-sleutels mee.
Alle zakken, koffers parkeerplaats etc. afgezocht en NIETS.
Dus ben ik maar in mijn eentje het museum gaan bekijken terwijl Ad op mijn motor terug reed naar het Harley- Event. En daar waren inderdaad zijn sleutels gevonden, en netjes afgegeven bij de organistatie.
He, He....
Daarna zijn we doorgereden naar Vernon, waar Gidi en Nelly al 30 jaar wonen.
Daar zijn we allerhartelijkst ontvangen, alsof we mekaar al jaren kenden. We werden uitgenodigd om te blijven eten, wijntje drinken, en ook nog overnachten in hun prachtige Gastenverblijf.
Zaterdag16 juli OSOYOOS aan het meer
Na een heerlijk ontbijtje Bij Gidi en Nelly, hebben ze ons de omgeving laten zien. Heel mooi!!
Een meer met daaromheen bergen waaronder de Silverstar Mountain, waar in de zomer flink wordt gehiked en gefietst. En in de winter is het een wintersport-oord. Zo mooi!!!
Allemaal houten huizen en gebouwtjes die elk in 3 kleuren geverfd zijn. Dat is verplicht als je daar wilt bouwen.
Niet alles in dezelfde 3-kleuren, maar steeds andere kleurencombinaties. Dat gaf zo’n vrolijke aanblik, en dan alles nog volgehangen met bakken bloemen. Je kunt je voorstellen hoe een vrolijke aanblik dat gaf!
Daar hebben we Frank en Carolien ontmoet, ook Nederlanders, ( uit Helmond) die hier 15 jaar geleden kwamen wonen, en in het ski-oord de Bakery BUGABOO hebben opgestart. Alles uit eigen keuken, zelfs “bossche bollen”. Het zag er allemaal heel gezellig uit.
Het was heel leuk om met deze “Nederlandse Canadezen” te praten. Wat hun bewogen heeft om hier te gaan wonen. En je kunt zien dat ze zich hier helemaal thuis zijn gaan voelen.
Wat ons opviel is, dat iedereen hier minder gestresst is dan bij ons.
En dat kun je zeker zien aan Gidi en Nelly die er 10 jaar jonger uit zien als ze zijn....
Rond de middag aangereden, en met tussenpozen schuilen, vanwege af en toe een hoosbui.
Nadat we bij een benzinestation geschuild hadden, reden we weer aan, en kwam Ad er na een kwartiertje achter dat ie zijn tank-kaarthouder achter had gelaten bij het tanken. ( Hoe kan dat nou toch??? Nooit iets kwijt haha)
Dus......weer rechtsomkeer!!! Het valt niet mee om al onze spulletjes bij ons te houden haha!!!
Door alle oponthoud niet zover gereden, maar weer een mooi plekje gevonden aan het Osoyoos-meer.
Zondag 17 juli WINTHROP USA
We moesten weer richting USA want dinsdag moeten we de motoren weer inleveren.
We konden ze niet langer huren, het is hier echt hoogseizoen.
s’ Morgens bij het uitchecken weer lichte paniek, want we waren een credit card kwijt.
Gelukkig hadden we hem nog niet stil laten leggen, want bij aankomst in Winthrop bleek ie in mijn tas te zitten (daar hoort ie ook te zitten hihi) i.p.v. in Ad zijn zak.
Toen we over de Amerikaanse grens reden, kwamen we door hele kleine dorpjes, die eigenlijk niet meer zijn als wat houten huisjes langs de doorgaande weg.
Ik ging op een gegeven moment tellen hoeveel kerkjes ik zag, in een klein dorpje Tonasket waar we door reden, en dat was verbazingwekkend:
1 Adventist Church
1 Methodist Church
1 Baptist Church
1 Katholic Church
1 Lutheran Church
1 Fundamentals of the Faith Church
1 Jehova’s Witness Church
En allemaal zijn ze Christians........ Wat zou het verschil zijn? Dat gaan we nog uitzoeken!!!
Winthrop is het toeristische western-stadje, en we hadden er weer voor gekozen om buiten het stadje, met prachtig uitzicht op de bergen te overnachten.
Maandag 18 juli EVERETT net boven Seattle
We waren doorgereden naar Everett dat ligt ten noorden van Seattle, dit omdat we in de bergen niets tegenkwamen om te slapen. Dan maar een stadje dus.
Nou waren we de dag ervoor een Canadees stel tegengekomen, ook op de motor, en gezellig mee gekletst.
Er was meteen een klick.
Russell kwam oorspronkelijk uit Australie, en woont nu al jaren in Canada. Samen met zijn vrouw een leuke avond beleefd.
Nu kwamen we in Everett aan en we parkeerden onze motors naast een andere motor. En toeval bestaat niet....
dat was de motor van Russell. In zo’n groot land kom je mekaar zowaar de volgende dag weer tegen, ook nog in hetzelfde hotel. Dat was wel lachten!
Caroline gaf ons hun adres in Canada, net boven Vancouver, waar we altijd welkom zijn, en kunnen logeren.
Weer een keileuke ontmoeting gehad, met mooie verhalen over Canada.
We vertelden dat wij nog steeds geen beren gezien hebben in levende lijve maar dat we ze alleen gezien hebben, geprepareerd (opgezet) . Alle hotels en winkels in Alaska staan er vol mee. Werkelijk walgelijk, echt waar. Dat zoiets nog toegestaan is!?!
Onderweg weer een man en vrouw op de motor tegengekomen, die ons veel tips hebben gegeven om de tijd door te brengen in de omgeving van Seattle. Zodat we in de buurt zijn als de motoren aankomen.
We hebben nooit zoveel motorrijders (vooral Harley’s) gezien als hier. En vooral vrouwen!! Er werd ons verteld bijna de helft vd Harley-rijders hier vrouwen zijn. Mooi he?
Het is wel heel spannend of de motoren a.s. zaterdag daadwerkelijk zullen arriveren.
Het is wel toegezegd, maar het duurt zoals het er voor staat tot de helft van volgende week voordat we weer kunnen gaan rijden i.v.m. custom-declearing.
‘s Avonds hebben onze tijd goed besteed om allerlei dingen te gaan regelen voor de overtocht van New York naar Europa. Ditmaal willen we niet voor verassingen komen te staan, door lange wachttijden.
Alhoewel dit vanuit USA beter geregeld zal zijn dan vanuit Rusland.
De laatste 10 dagen ontzettend mooi gereden met
prachtige bochten en vergezichten.
We hebben ook deze 11de week weer ontzettende leuke
en interessante mensen ontmoet.
Het blijft nog steeds heel erg de moeite waard deze
wereldreis te ondernemen.
