Tekst

Zaterdag 15 december Lago del Toro. Nat. park Torres del Payne

Voordat we het gebied konden gaan verkennen moesten we eerst zorgen voor voldoende brandstof, dus 80km gravelweg gereden naar Puerto Natales, het geïsoleerde stadje in het uiterste zuiden van Chili, om daar onze benzinetank vol te gooien.

Onderweg zagen we nog authentieke “Gaucho’s” die vriendelijk zwaaiend op hun paarden een kudde koeien langs de weg dreven.















Daarna zijn we gestopt bij een grot, Cueva del Milodón, die 14.000 miljoen jaar geleden ontstond doordat een gletsjer de rotswand helemaal uitgehold had.

Hier leefden ruim 10.000 jaar geleden mensen die als de oudste bevolking geregistreerd staan.

Ook leefden hier een soort pre-historische beren die een beetje leken op dinosaurussen, en om een idee te hebben van tijd kun je het ontstaan van de aarde, (die ruwweg 4,5 miljard jaar geleden ontstond) en de levende wezens die daarna kwamen uittekenen als een 24-uurs klok.

Om 0:00 uur ontstond de Aarde. Om kwart over drie in de ochtend ontstonden de eerste levende cellen en pas om 22:00 uur in de avond kwamen de eerste landdieren. De dinosaurussen stierven 65 miljoen jaar geleden uit, dat was om 23:40 uur. Pas 20 seconden vóór middernacht ontstond de mens!!! Twintig seconden geleden!!!

Kun je nagaan hoelang zo’n evolutie duurt.....












































Puerto Natales is niet veel meer dan een heel klein centrum van huisjes, wat restaurantjes en boekings kantoortjes die excursies verkopen. Het ligt aan een grote inham van de Pacific Ocean, met een klein vissershaventje. En ze hebben 2 hele belangrijke dingen.......een benzinestation en een pinautomaat!!!

Bij terugkomst in ons Camp hebben we eerst ons territorium bekeken door een flinke wandeling te maken.















Zondag 16 december Torres del Payne Chili

Geen radio, TV en telefoon.....Alleen stilte, en ‘s avonds de sterrenhemel waarbij het lijkt of dat er veel meer zijn als bij ons. Na zo’n rust sta je ‘s morgens geheel uitgerust op. En in dit geval om Torres del Payne te bezoeken.

Dit grote gebied is kan men via 3 ingangen bereiken. Men kan vanaf hier niet verder naar het noorden over land. Er zijn geen wegen door het gebergte dat steil de oceaan in loopt. Men moet terug over Argentinië zo’n 350 km afleggen om verder te kunnen.

De doorgaans harde winden hebben ons tegengehouden om dit traject met de motor te rijden, vooral waneer je vrachtwagens inhaalt of tegenkomt, dan wordt je bijna van je motor afgerukt.

De motoren hangen bijna altijd schuin tegen de wind in, en volgens motorrijders heb je (waar de wind ook vandaan komt) altijd wind tegen.


Nu maken wij hier iets mee wat bijna nooit voor komt....... de wind is gaan liggen haha

Ze hebben dit hier bijna nooit meegemaakt, maar wij hebben nu dat geluk. Dit heeft natuurlijk verband met het feit dat ook de ruige Drake Passage zo kalm was, en kan ook te maken hebben met de klimaatverandering!!

Je kunt hier 4 seizoenen op een dag hebben en nooit zonder windjack op pad, ‘s morgens kan het behoorlijk koud zijn, terwijl je ‘s middags in zomerkleren loopt.

Wij gingen op pad als echte “woudlopertjes” om zo op ontdekkingstocht te gaan in de wijde natuur.

Torres del Payne is een groot bergmassief met mystieke pieken die als granieten kristallen uit de sneeuw steken en wordt omgeven door talloze gletsjermeren waarvan het water steeds van kleur verschilt door de verschillende mineralen die ze bevatten. De kleur varieert van grijs naar violet, groen en blauw. Heel bijzonder!




































We konden het niet laten om toch weer een gletsjer te gaan bekijken op Lake Grey en met een boot zijn we er naar toe gevaren, ondanks zo vele gletsjers te hebben gezien op Antarctica blijft het een bijzonder natuurverschijnsel.



















De gletsjers zijn hier wel terug getrokken, maar zeker 5 of 6 keer minder dan in Alaska, waar dit door de opwarming van de aarde veel meer het geval is.


En ‘s avonds werd de dag afgesloten met organische Chileense wijn. De eigenaar van het camp bezat een wijngaard en we kwamen er de laatste avond achter dat alle wijn gratis geschonken werd!!  Mooi toch?

Maandag 17 december El Calafate Argentinië














Doordat je zo ver van de bewoonde wereld bent beleef je weinig van wat er verder op de wereld gebeurd en als je dan via internet opeens weer nieuws leest dan zakt de moed in je schoenen als je de verschrikkelijke dingen hoort die de afgelopen dagen in Amerika plaats gevonden hebben. Zoveel onschuldige kindjes en hun leraren uit het leven gerukt, door een psychopaat die denkt dat de wereld vergaat en daarom meent dat ie het recht heeft zelf te kunnen beslissen over leven en dood. Hierdoor is inderdaad voor veel mensen de wereld vergaan!!  Onze gedachten gaan uit naar al deze mensen........


















‘s Morgens hadden we onze spullen weer gepakt om weer terug te rijden naar El Calafate. We konden helemaal door het park rijden, dit was een rit van ± 3 uur. Opeens zet Ad de auto stil want hij zag een roofvogel dacht ie, dus ik meteen mijn fototoestelletje erbij en op een paar meter afstand had ik hem in het vizier.

Dat moet wel want ik heb een Belgische telelens, en dat betekent foto’s van dichtbij maken!!

Het bleek achteraf een condor (vrouwtje) te zijn, een van de meest zeldzame roofvogels, met enorme klauwen, en de typerende snavel, en aan zijn vleugels de zgn. “vingers”.

Dit alles hoorden we van een Park-beambte, toen ik haar de foto’s liet zien. Hiervoor liggen de echte vogelspotters met enorme foto-apparatuur urenlang stil te wachten, en deze Condor zat gewoon op ons te wachten!!















































In 2005 zijn we in Peru voor dag en dauw vertrokken om de Condors op grote afstand te kunnen spotten en nu zit er eentje op een paar meter afstand rustig te poseren.....niet te geloven!!!

‘s Avonds zijn we weer in het leuke plaatsje El Calafate, in Argentinië aangekomen.

Dinsdag 18 december El Calefate/ Buenos Aires

We waren een beetje voorbarig geweest met onze uitspraak over het zachte weer hier, want ‘s morgens wisten we wat het Patagonische klimaat met zijn harde winden inhield, niettemin hebben we dus geluk gehad met het weer!!

We waren heel vroeg opgestaan om de wereldberoemde gletsjer Perito Moreno in Parque Nacional Los Glaciers te gaan bekijken. Deze gletsjer blijft al jarenlang nagenoeg hetzelfde formaat dit in tegenstelling tot andere gletsjers bv. in Alaska.

Hij is 5 km breed, 50 tot 80 meter hoog en 30 km lang, dus een reusachtig schouwspel om te zien en zeker de moeite waard om 3 uur heen en terug te rijden voordat we ‘s middags naar Buenos Aires zouden vliegen.  










































We hoorden de gletsjer voortdurend kraken en bulderen en links en rechts vielen steeds met luid gedonder brokstukken ijs naar beneden, daardoor besef je dat de gletsjer steeds in beweging is.

Heel mooi was het dat dit natuurpark heel bosrijk is wat je in de rest van Patagonië niet tegenkomt, misschien omdat het wat noordelijker in Patagonië ligt.

Daarna zijn we naar het piepkleine vliegveldje gereden, hebben de 4x4 ingeleverd en een vlucht genomen naar Buenos Aires. Van het winter gevoel weer naar de zomerse hitte !!

Woensdag 19 december vertrek uit Buenos Aires........

Donderdag 20 december........ aankomst in Schijndel !!!

Bijna 10 weken waren we onderweg, maar nu gaan we naar huis om Kerst en Nieuwjaar thuis te vieren met ons gezin, onze familie en vrienden.

Het leek ons geen goed idee om hier te blijven terwijl we toch niet verder konden rijden met onze motoren.

We vertrekken begin januari weer vanuit Nederland naar Peru, met onderdelen voor onze motoren, zodat die klaar gemaakt kunnen worden voor het tweede gedeelte van onze reis.

De eerste 2 weken zullen heel speciaal zijn omdat we dan gaan proberen de Dakar Rally te volgen waar onze zoon Caspar Schellekens van DE PAAL PARKET Schijndel met het BAS DAKAR TEAM deel aan zal gaan nemen. We hopen onze motoren op tijd in orde te hebben zodat we niets van dit spektakel hoeven te missen.


We hebben enorm veel gezien en meegemaakt Zuid-Amerika en nu is het tijd om alles een beetje te laten bezinken, en de gezellige dagen die gaan komen lekker met ons gezinnetje samen te zijn,  vanaf 6 januari pikken we de draad van de reis weer op.






















We willen iedereen die een beetje met ons meegereisd is een hele fijne Kerst toewensen en alle Geluk en Gezondheid voor 2013.