Zaterdag 10 november LIMA

Nadat Ad nog even de remblokken had verwisseld bij Jeorg hadden we tijd om de stad Lima te gaan verkennen.

En gelukkig was het op zaterdag niet zo druk zodat we  in een korte tijd een goede indruk kregen van deze miljoenenstad. 8.000.000 inwoners in de stad en totaal met de randsteden erbij 12.000.000 en strekt zich uit over een gebied te vergelijken met de afstand tussen Alkmaar en Rotterdam.

We hebben een open bus, een dubbeldekker, genomen met een gids.

Ook hebben we Museo Rafael de Larco bezocht die de schatten tentoonstelde die gevonden zijn in de Inca-graven. Dit was gevestigd in een koloniaal gebouw dat prachtig was omgeven door bloemen.

Door het milde klimaat zijn deze kunstvoorwerpen zo goed als onbeschadigd gebleven.

Toch een luguber idee als je er goed over nadenkt, dat de Indianen zoveel mensen hebben geofferd!! Ik noem het Indian-Holocaust. Nu werd het ons ook duidelijk waarom de Dia de los Dijuntos in Loja gevierd werd.

Dit was het herdenken van de kinderen en baby’s die geofferd zijn....vreselijk!!! De indianen geloofden in de natuurkrachten van o.a. de Zon, de Maan het hiernamaals, en vele andere voor ons onbegrijpelijke krachten.

Midden in Lima, vlak bij ons hotel, tussen alle hoge gebouwen was een tempel van de Inca’s te zien, waar ze nog steeds bezig zijn met het bloot leggen van deze archeologische vondst.

Heel bijzonder om te zien hoe het “schrift” van de Inca’s was. Door middel van knopen en draden konden ze hun belevingen vastleggen.

In het noorden leefden de Chemú, die liggend begraven werden. In het zuiden werden de Inca’s  zittend begraven.                                    Hieronder een zittende mummie.

                                  Vele prachtige gouden en zilveren sieraden zijn bewaard gebleven

Zondag 11 november Paracas ( 20 km ten zuiden van Pisco)

In Lima werd een marathon gelopen, dat wilden we zien dus vertrokken we pas ‘s middags naar Paracas.

Onderweg keken we met veel interesse naar het woestijn-landschap waarvan we weten dat in januari 2013 

LE DAKAR start en waar Caspar, onze zoon aan gaat deelnemen samen met zijn maten van het B.A.S. DAKAR TEAM. Het toeval wilde dat op deze dag ook de proloog was in Valkenswaard!!!

Het plaatsje Paracas was voor ons bekend, we hebben hier in 2005 samen met onze vrienden José en Theo een onvergetelijke motorvakantie gehad op gehuurde Off The Road Motoren, en het was leuk om te zien wat een vooruitgang er zit in de kustplaatsen van Peru.

Maandag 12 november Paracas

Heerlijke plaats aan zee, waar Ad weer helemaal tot zichzelf kon komen. Hij had een beetje last van buikgriep en was hier op de juiste plek “gestrand” om een dagje uit te zieken.

Dinsdag 13 november Nazca

Vanuit paracas zijn we met een bootje een half uur uit de kust gevaren naar de Islas Ballestas een eilanden groep waar duizenden zeeleeuwen, pelikanen,  pinquins en vele andere vogelsoorten leven.

Geweldig om de dieren te spotten!! Onderweg werden we gezelschap gehouden door dolfijnen.

Ad vroeg aan de gids of zij iets wist over de El Niño, een verandering van de  zeestromingen die stormen veroorzaken en zij vertelde dat die hier normaal gesproken elke 5 tot 8 jaar plaatsvinden, maar nu blijkt dat de laatste in 1998 was. Hierbij sterven veel, vooral jonge dieren, door voedseltekort, doordat vissen door deze verstoring lager gaan zwemmen.

Daarna zijn we doorgereden naar Nazca waar de beroemde Nazca Lines zich bevinden

Daar hadden we een hele interessante avond met uitleg over het sterren/-planetenstelsel en uitleg over de Nazca Lines in het Planetarium van het hotel. Het werd met beelden heel mooi uitgelegd, en de sterrenkundige vertelde er heel enthousiast over.

Woensdag 14 november Nazca

Nazca is heel bekend geworden door de mysterieuze lijnen die zich op een opp. van 250km in de woestijn bevinden. Tot op heden zijn er geen wetenschappelijke verklaringen voor deze lijnen, en tekeningen van immens grote afmetingen.

De op 95 jarige leeftijd in 1998 overleden Duitse mevr. Maria Reiche is 40 jaar bezig geweest met onderzoek hiernaar, en dit is zo haar levenswerk geworden. Het toeval wilde dat wij logeerden in Hotel Nazca Lines waar zij de laatste 20 jaar van haar leven woonde, en de kamer waar zij verbleef is sindsdien niet meer verhuurd ter nagedachtenis aan deze onderzoekster.

Zij heeft ontdekt dat er een verband zou kunnen bestaan met de lijnen en de stand van de zon, maan en sterren.

We zijn met een klein vliegtuigje over deze lijnen gevlogen, Ad wilde zijn wichelroedes meenemen, maar daar werd een stokje voor gestoken....géén gevaarlijke wapens aan boord!

Donderdag 15 november Chalhuanca (ligt halverwege op de route naar Cusco)

Om 8 uur in de morgen zaten we weer gepakt en gezakt op de motor, want we wilden weer het Andesgebergte in. En we maakten wéér de fout om niet af te tanken voor we weer the middle off nowhere ingingen. Er stonden maar 35km op de teller, maar toch??? Het bleek inderdaad dat we onze reservekannetjes nodig hadden anders hadden we het eerstvolgende benzinestation niet gehaald!!

Maar het was een prachtige rit, door grote hoogten, tussen de 4000 en 4800 meter. De motoren hadden best nog genoeg vermogen in de ijle lucht, maar wij zelf merkten , vooral als we van de motor af stapten, dat we een beetje wiebelig en duizelig waren, en net alsof je adem tekort komt.

Zelfs op deze hoogte wonen nog mensen, niet te geloven!! En als je dan het huisje zag waar ze in woonden.....

Wel hele leuke spontane mensen, die meteen aan kwamen lopen toen we stopten. Nou ja zoveel toeristen komen hier niet langs op de motor, de meeste toeristen reizen met bussen, of vliegtuig van de ene naar de andere stad.

In het eerste gedeelte van de route, nabij Nazca, wordt Le Dakar gereden, en daar waren we natuurlijk steeds in onze gedachten mee bezig!!

                                       Op de hoogvlakten zagen we vele runderen, Lama’s en schapen.

Van Jeorge, de monteur uit Lima die Ad zijn motor heeft gerepareerd, kregen we het adres van een hotel midden in de Andes. Heel karakteristiek!! Een typisch Peruviaans verblijf, waar al vele motorrrijders hebben overnacht aan de stickers op de deuren te zien!!

Vrijdag 16 november Cuzco

Om dat we midden in de Andes overnachtten op de doorgaande route naar Cuzco zaten we ‘s morgens meteen op de mooie route, zonder dat we eerst een drukke stad uit hoefden te rijden. Te vergelijken met als je gaat skiën je ‘s morgens meteen op de piste staat zonder eerst in een drukke lift te hoeven. Dat was dus meteen genieten!!

Op een gegeven moment werd de lucht wel héél erg donker, en zagen we een heel simpel hutje waar 2 jonge vrouwen een restaurantje hadden. We besloten daar te schuilen en te wachten totdat de bui overgewaaid was.

We zaten er heel gezellig en het kleine dochtertje van de vrouw hield ons gezelschap, en vond mijn IPhone met spelletjes helemaal het einde.

Je zou denken dat je langs de weg niet lekker kan eten, maar in no-time hadden ze een verrukkelijke maaltijd voor ons bereid.  De Peruaanse keuken staat bekend om zijn variatie, verse kruiden en veel vis, kip en heel goede vleesgerechten met veel groeten en fruit.

Voordat we weer gingen rijden pakten we ons goed in, want het was best fris geworden door de regen, en we konden nog meer regen verwachten.

We reden door het gebergte en 40km voor Cuzco door dorpjes waar heel veel honden over straat liepen.

Midden op straat liep een hond, eigenlijk heel langzaam, en ik ontweek hem. Ik reed niet hard, want dat doe je niet in een dorp. Maar terwijl ik de hond ontweek, deed hij waarschijnlijk hetzelfde!!

En voor ik het wist zat ie voor mijn wiel, en werd ik van de motor afgeslingerd. Toen ik weer een beetje bij mijn positieven kwam, stond het halve dorp om mij heen. Ik kon me de eerste 5 min. niet bewegen, het is dan alsof al je functies even uitvallen.

Maar toen ik me begon te bewegen voelde ik dat ik niks gebroken had. De mensen waren heel bezorgd en wilden niet dat ik mijn helm afzette, omdat ze dachten dat er iets met mijn nek kon zijn, maar ik had ondertussen wel in de gaten dat ik , behalve kneuzingen, niks mankeerde. Een geluk dat ik zoveel kleren aanhad dit heeft veel van de klap opgevangen.

Mijn enige zorg was dat Ad terug kwam, want die was al door. Vaak maak ik foto’s, en dat wacht hij verderop tot ik er weer ben, maar nu duurde het wel héél lang.

Uiteindelijk kwam ie er aangereden, en mijn motor was al recht gezet door iemand, en zelf was ik ook weer overeind geholpen.

De hond was dood, en dat vond ik wel heel erg!!

Meteen stond er een politieauto, die mij naar een dokter bracht.

Met 4 man sterk hebben ze me nagekeken, en een flinke spuit met een pijnstiller in mijn bil gespoten.

De motor mankeerde bijna niks, de koffers hadden de klap opgevangen.

Ad vroeg of ik eerst ergens iets wilde drinken, en óf ik wel door wilde, maar ik koos ervoor om NIET NA TE DENKEN, en meteen weer aan te rijden. Ik was bang dat ik anders helemaal niet meer durfde.

Ik moest er niet aan denken dat dit met een snelheid van 80km p/u was gebeurd, dan was ik er niet zo goed van afgekomen. Ik voelde wel ontzettende druk op mijn borstkas, maar als je op de motor zit hoef je weinig te bewegen dus dat ging wel. Ik was wel een beetje panisch als ik een hond zag....

Mijn vriendinnen zeiden later dat er waarschijnlijk toch een Engeltje op mijn schouders meegereisd was!

Ik kan niet zeggen dat dit de mooiste afsluiting van de (5de) week was, maar wel dankbaar dat ik het er toch goed van afgebracht heb!!