Week 1 Panama/ Colombia 13 oktober vlucht Amsterdam- Panama City
Zaterdag 13 oktober PANAMÁ
Eindelijk konden we dan gaan vertrekken, Claudia en haar gezinnetje stonden ‘s morgens al bij ons aan de deur om ons uit te zwaaien voordat de schiphol-taxi kwam....of.... hadden ze een andere reden??? Nou ja, ze namen ook alvast onze Auto in beslag haha. Caspar was er niet, die had Ad z’n bus een dag tevoren al meegenomen.
Dus zijn we daar nog even langs gereden om de kleintjes nog eventjes te knuffelen, Anouk dacht dat we in Panama pannekoeken gingen eten... Caspar gaat zijn eigen huis een beetje opknappen en neemt met zijn gezin toevlucht tot ons honk op de Ambachtstraat. Nou ja dan kunnen wij daarna ook aan de slag!!!
Onze vlucht was ‘s middags om 13.10 uur dus een mooie tijd om te vliegen. Met 7 uur (vroeger) tijdsverschil in Panama kwamen we dezelfde dag om 17.15 uur in Panama aan.
We hadden voor deze speciale dag een super hotel geregeld, een hotel dat Donald Trump 5 jaar geleden had laten
bouwen, op een (toen) geweldige lokatie pal aan zee, overal zeezicht omdat het op een soort schiereiland staat.
Leuke bijkomstigheid...je moet een lange nek hebben om de zee nu te zien, het hotel staat nu temidden van honderden wolkenkrabbers, die hier in een paar jaar uit de grond zijn gestampt. Een complete nieuwe stad!!
Zondag 14 oktober PANAMA-CITY
Omdat we maar 1 hele dag de kans hadden om de high-lights van Panama te bekijken hadden we een gids ingehuurd om ons deze dag rond te leiden.
Panama-City is oorspronkelijk een klein stadje wat geheel verwoest was, en ze nu geleidelijk aan aan het restaureren zijn. Je hebt alles in een klein uurtje wel kunnen overzien.
De nieuwe stad bestaat uit honderden Skycrapers van minstens 70 verdiepingen en zo’n 200 mtr. hoog.
We hebben de meeste tijd van de dag besteed aan het bezoeken van het Panamakanaal.
Dit in 1914 gereedgekomen geweldige project is dat wat Panama zo groot maakt in de wereld vd scheepvaart.
Het kanaal is gegraven van de Atlantic Ocean (Caribische Zee) naar de Pacific Ocean (Stille Oceaan)
Het is 81 Km lang en tilt de enorme vaartuigen “over de bergen heen” d.m.v. sluizen.
Wat de Fransen niet gelukt was, lukte de Amerikanen wel, en dat was een enorm kanaal graven, die de belangrijkste ader werd in het intercontinentale zee-transport omdat men niet meer om Zuid-Amerika hoefde te varen.
Het Panama-kanaal maakt in 1 dag de doorvaart mogelijk waarvoor voorheen een 21 daagse vaart zou moeten worden gemaakt via de Zuid Amerikaanse Kaap Hoorn.
We hoorden dat aan de kant van de Pacific Ocean een getijde is van 8 meter, en aan de kant van de Atlantische Oceaan nog minder dan 1 meter, nl. 2 feet!
Wij vragen ons dan ook af hoe dat dan wetenschappelijk verklaard kan worden?
Getijden hangen af van de stand van de maan, toch? Nou die maan lijkt mij met een afstand van 81 km toch wel hetzelfde?!?
In de Noordzee is ook weinig verschil tussen eb en vloed, maar daar is de zee zeer ondiep, terwijl aan de Atlantische kant van het Kanaal de zee daarentegen heel diep is!
Maandag 15 Oktober CARTAGENA, Colombia
‘s Morgens zijn we naar Cartagena gevlogen, dit was maar een korte vlucht van 50 minuten.
Ongelofelijk dat de PanAmerican Highway helemaal begint in het noorden van Alaska, nl Fairbanks waar we vorig jaar waren, en helemaal naar het Zuidelijkste puntje van Zuid-Amerika loopt, MAAR... met een onderbreking op de grens van Panama met Colombia?
Daar houdt de weg opeens op, zodat iedereen genoodzaakt is om via een Ferry of met luchtverkeer Colombia te bereiken. Andersom natuurlijk hetzelfde geval.
Dit heeft veel te maken met het feit dat het voor de economie gunstig om die weg niet aan te leggen.
Men blijft zo afhankelijk van de diensten van de scheep /- en luchtvaart.
Het was een Colombiaanse feestdag zodat we niks konden ondernemen om onze motoren op te halen, alle kantoren waren gesloten, wat we helemaal niet erg vonden, we hebben de tijd en het is geen straf om een paar dagen in Cartagena te blijven.
We zijn voortduren aan het stoeien met de vraag waar nu het Noorden/- of het Zuiden dan wel ligt.
Ook hierin moeten we onze draai nog vinden, maar gelukkig hebben we een kompas op onze Iphone die ons elke minuut van de dag kan vertellen hoe het zit.
Het is zo’n raar gevoel als je zo maar in één dag naar een ander continent reist.
Dinsdag 16 Oktober Cartagena
‘ Morgens via het hotel een engels sprekende taxi chauffeur geregeld, om het ons gemakkelijker te maken onze motoren te gaan zoeken in de Terminal van Cartagena.
Uitgerust met al onze papieren die nodig zijn onze motoren vrij te maken gingen we op weg naar de haven-opslagplaats.
Ik was best wel een beetje zenuwachtig, ik vind zoiets altijd zo’n gedoe.
Zouden de motoren starten na zo’n lange tijd? En hoe zou de toestand zijn na het vervoer over de zilte zee.
Iemand adviseerde ons de motoren van tevoren in te spuiten met een antiroest-middel, maar ze waren inmiddels al afgeleverd bij World Baggage Service.
Toen Fernando, de chauffeur ons ophaalde was ik meteen een beetje gerust gesteld, een verstandige, leuke gast die heel goed engels sprak.
Maar toen we op weg gingen naar de haven kreeg ik toch weer een beetje de kriebels, want als het in Colombia regentijd is veranderen de wegen in een grote stroom water. Ze hebben nl. geen goed water-afvoersysteen.
Ik zag het helemaal niet zo zitten om zo gaan te rijden. ( zie foto’s)
Nou en zo snel zouden we dus ook écht niet gaan rijden, no way....
Na een aantal formulieren ingevuld te hebben, bleken we toch nog wat fout te hebben gedaan, zoals gewoonlijk.
En moest alles weer opnieuw. Waarna er kopieën gemaakt moesten worden van al onze papieren.
Maar niet op hetzelfde kantoor, nee een eind verderop in de straat in een klein winkeltje....ja die man moest er natuurlijk ook van leven. Zo gaat dat, ieder zijn ding.
Daarna verder naar weer en ander kantoor waar geregeld moest worden dat we de motoren in de opslagloods op konden halen.
Nee....effe wachten, lunchpauze. Toen zijn we gezellig met Fernando gaan lunchen, als je dan toch een taxi voor een dag beschikbaar hebt, dan er ook maar van profiteren toch? Een super visrestaurant!!
Bij terugkomst in het kantoor bleek dat we een bewijs moesten hebben van onze zorgverzekering, en ons verz. pasje was niet genoeg. Ze moesten bewijs van betaling hebben en de polis.
Ad mocht niet op het terrein om de motoren te ontktratten. Zelfs hier kennen ze hen al....
Na nog meer formulieren te hebben ingevuld hebben we een afspraak gemaakt voor morgen om 14.00 uur.
Hopende dat mijn mailtje gelezen wordt door de OHRA en ze mij de gevraagde papieren doormailen.
Al bij al zijn we daar mooi de hele dag mee zoet geweest, toch was het niet vervelend, Fernando vertelde veel over Colombia en Cartagena en alle mensen waren toch heel vriendelijk.
Op het terrein troffen we meerdere motorrijders o.a. een echtpaartje Chantal en Jean uit Montreal, Canada.
Die gaan we waarschijnlijk nog ontmoeten tijdens de Dakar Rally in Argentine/ Chile.
Woensdag 17 oktober Cartagana
‘s middags konden we pas terecht bij la aduana (douane), dus een kansje om iets van Cartagena te zien.
Castello Sant Felippe. Leuk!
We hadden deze keer een Colombiaanse taxi-chauffeur, en dat is heel leerzaam!! Nu kon ik dus (met mijn truckendoos, wat&hoe taalgids) en een jaartje Spaanse les, alles in praktijk brengen.
Niemand anders hoort je, dus ga je gewoon proberen een gesprekje te voeren, wel lachen!!
Ad heeft later helemaal in zijn eentje de motoren uit de krat gesloopt, er mocht maar een van ons op het opslagterrein, dus vond ik dat Ad dat verdiende....het was mooi weer, dus wat let je?? Ik moest in een airco gekoelde ruimte een boekje gaan zitten lezen.
Al met al hebben wij gepresteerd om in 2 dagen onze motoren in te klaren, heel netjes als je hoort dat hiervoor veel mensen minstens 5 dagen mee bezig zijn. Wij denken dat het zonder tussenpersoon (agent) sneller gaat als je zelf bij de les blijft natuurlijk.
Weer een kleine bijkomstigheid natuurlijk, Ad heeft mijn motor 2 km over het terrein moeten duwen naar het dichtsbijzijnde tankstation, waar we hem vast hebben gelegd aan een grote ketting, in de hoop dat ie er de volgende dag nog staat.
Er zat nl geen spat stroom meer op!!! Was natuurlijk te voorzien na zo’n week of 8.
Donderdag 18 oktober Cartagena
Ad was al vroeg uit de veren om de motor op te halen en naar een garage te brengen. En gelukkig stond ie er nog.
Een takelwagen hebben ze hier niet nodig, de monteur had een brommer bij, stak zijn voet uit en duwde de motor doodleuk door het drukke straatverkeer naar zijn garage.
Daar werd ie op de acculader gezet, en ‘s middags zouden we hem ophalen en onze reis starten richting Medellín.
We waren er helemaal klaar voor. Maar bij aankomst bij de garage bleek de accu kapot...
LEVE DE HARLEY DAVIDSON, en nog meer...HOERAVOOR DE LEVERANCIER van de accu’s!!!
Mijn motor is 2 jaar oud, en gaat nu.....echt waar, naar de 4de accu!!!
Och, hij houdt er gewoon niet van om 2 maanden niet te mogen rijden, dan schiet ie in de stress, en daar kunnen Harley’s niet tegen zullen we maar denken.
Om alle pijn een beetje te verzachten kreeg Ad een snoepje aangeboden, en breekt daardoor de helft van van zijn kies af. Dus nu ook nog op zoek naar een tandarts.
Weer een reden om de mooie stad Cartagena te bezichtigen, het is vol leven en mooie muziek.
Soms doet het ons wel denken aan Cuba.
De mensen hier zijn één grote mengelmoes van rassen door mekaar, dit heeft tot gevolg dat hier hele mooie mensen wonen.
Vrijdag 19 oktober Buena Vista
‘s Morgens stond om 8 uur de aardige taxichauffeur (links op de foto) voor de deur met de verheugende mededeling dat we de motor op konden gaan halen.
Eindelijk konden we dus gaan rijden, Jimmy (midden op foto) had ergens de juiste accu op de kop getikt.
Het was wel even wennen, want we begonnen met veel wateroverlast, en grote gaten in de wegen, maar toen we een kwartiertje op de motor zaten was dat speciale gevoel van vrijheid er weer!!!
Geweldig, daar doe je het voor. Het was flink wat georganiseer voorafgaand van de reis, maar nu zaten we dan toch op onze motoren IN COLOMBIA, met onze neuzen naar het zuiden, want dat was ons doel.
Toen we na 1 uur uiteindelijk de buitenwijken hadden verlaten, kwamen we op mooie wegen, die geen moment verveelden omdat we om de 10 km weer door een dorpje kwamen. Je hebt dan genoeg te zien.
Alle mensen leven hier buiten, en overal zie je ze hun koopwaar uitstallen.
Overal gezellige (harde) muziek, en lachende gezichten. Een bijkomstig is dat we over 350 km zo’n 7 uur hebben gereden. Het schiet gewoon niet op.
En wat we niet van plan waren was toch gebeurd, we reden het donker in, en we hadden nog geen hotelletje gevonden.
In een heel klein dorpje Buena Vista vonden we ‘n Hotel, heel eenvoudig, de douche was een pvc pijpje uit de muur met heerlijk koel water. (Zitten wij ons altijd druk te maken of we een douchekop nemen van Gröhe of welk ander merk...)
Buiten gekomen hadden we meteen aansluiting met de locals. Ze wilden van alles weten en wilden dansen met Ad, en likeurtjes drinken. Eéntje sloegen we niet af, maar omdat we vroeg naar bed wilden hebben we het daar bij gehouden.
De eerste week zit er alweer op, we hebben best al veel gezien, gelukkig hebben we al een volle dag super mooi gereden!!!
